Sá sem á bara tvo liti vill alltaf mála helminginn af því sem er gott í svörtu og helminginn af því sem er slæmt í hvítu, því í flestum hlutum er bæði gott og illt.
Það er mjög margt slæmt við þjóðernishyggju, margt af því er talið upp hérna. Sjálfur hef ég verið á móti þessum fána áróðri fyrirtækjanna. Það er samt til annar þráður í þjóðerni og samstöðu um það, það sem ég vil helst ekki kalla þjóðerniskennd heldur þjóðernisvitund. Þá er ég að meina það að þykja vænt um landið okkar og fólkið sem hér býr(hvort sem það fæddist hér eða annars staðar), vera stolt af því sem við höfum áorkað og standa saman um það sem við viljum áorka í framtíðinni. Við búum hér á eyju og erum í afar augljósri líkingu saman á báti.
Vitund þjóðar er margslungið fyrirbæri. Hugmyndir, skoðanir, væntingar og gildi berast manna á milli og enduróma í okkar litla samfélagi. Það er engin tilviljun að oft er talað um þjóðar sál.
Íslenskt þjóðfélag er um margt merkilegt og það er djúpt markað af ákveðnum hugmyndum. Við erum friðsæl þjóð, við erum heiðvirð þjóð, við erum þjóð sem vill umfram allt að réttlæti ríki – fyrir alla. Við erum dugleg þjóð og úrræðagóð, hugrökk en æðrulaus. Úr þessum gildum úr vitund þjóðarinnar sprettur hin mikla reiði í garð þeirra aðila sem hér keyrðu allt í kaf, þeir hafa með græðgi, leynimakki, hroka og óréttlæti grafið undan flestum þeim gildum sem við höfum lært.
Humanismi er góðra gjalda verður. Það myndi gleðja mig hjartanlega að sjá stéttlaust réttlæti ríkja meðal allra jarðarbúa og að meðal allra ríkti friður. Ég tel þó að slíkt fyrirkomulag muni aldrei koma til ef menn ætla sér að gera það í einu stóru stökki. Í mínum huga er eina leiðin til sanns humanisma að byrja smátt, fyrst innan fjölskyldunnar – jafnrétti, réttlæti og gagnkvæm virðing – síðan innan hins smáa samfélags, innan sveitarfélaga, innan félagasamtaka og annara samstöðu- og samstarfshópa. Þegar humanisminn er farinn að breiðast þannig út þá fyrst er hægt að sameina þjóðina í gildum humanismans – og þá fyrst þegar þjóðir heims fara að sameinast í merkjum humanisma er hægt að nálgast einhverjar verulegar endurbætur í heiminum. Þetta er meðal þeirra ástæðna sem mér þykir vænt um Ísland og það skipulag sem hér ríkir að ég tel að við búum hér í einu af þeim ríkjum þar sem gildi humanismans, réttlæti, friðsemd og jafnrétti hafa náð hvað lengst. Og þegar ég hugsa um hvernig ég vildi óska að heimurinn væri, þá verður sú mynd þegar grannt er skoðað ansi lík Íslandi í stækkaðri mynd.
Við róum nú í straumþungu vatni – og við vitum ekki ennþá hvert straumurinn mun leiða okkur. Kannski mun hann bera okkur fram af fossi þjóðargjaldþrots eða inn í brimskafla ófriðar á heimsvísu, en það má líka vel vera að hann beri okkur að friðsælu stöðuvatni aukinnar samvinnu, friðsældar og réttlætis. Í Bandaríkjunum er ný tíð – hvort hún mun vera jákvæð eða neikvæð fyrir umheiminn á enn eftir að koma í ljós, en af því sem ég hef kynnst af nýkjörnum forseta þá er hann nær humanismanum heldur en nokkur forseti bandaríkjanna síðan JFK mælti hversu mikilvægt væri að berjast gegn sameiginlegum óvinum mannkyns “tyranny, poverty, disease, and war itself.”
Það er mikilvægt að sjá villu vega sinna og okkar sem þjóðar en við verðum að passa mjög vel að missa ekki sjónar af því sem við höfum gert rétt og það sem er jákvætt. Við verðum að varðveita það sem er gott hérna og brjóta ekki niður það sem hefur verið gert rétt hérna þegar við ráðumst gegn því sem okkur misbíður.

Glúmur, þú talar um þjóðernisvitund (eða “góðu” tegundina af þjóðernishyggju ef ég skil þig rétt) sem það “að þykja vænt um landið okkar og fólkið sem hér býr”.
Afhverju í andskotanum ættum við að finna til meiri væntumþykju til sums fólk en annars út frá einhverju landfræðilegu mengi sem var skilgreint af einhverju pakki.
Ég á miklu meiri samkend og kærleik til handa öllum fórnarlömbum gróðahyggju og valdgræðgi en öllu nýríka pakkinu í Garðabæ, kapítalisminn er alþjóðlegur en andstaðan er það líka. Þeir sem eiga jeppa, einbýlishús og hlutabréf meiga rottna lifandi fyrir mér, sama hvort þeir búa á sömu eyju og ég eða ekki.

Og önnur tilvitnun Glúmur “Við búum hér á eyju og erum í afar augljósri líkingu saman á báti.”
Já, en dallurinn er lek þrælagaleiða og skipstjórinn er búinn að vera fullur frá því við fórum frá landi. þrælahaldarnir (kapítalistar) koma og fara á einkaþyrlunum sínum þegar þeim hentar, en þrælarnir eru lamdir og róa áfram undir trommuslætti lyga og kúgunar.
Við erum andskotanns ekkert “öll saman í þessu” eins og skíthællinn sem kallaði mig skríl sagði.

Og ég veit ekki hvaða friðelskandi réttlætis elskandi hetjuþjóð þú ert að tala um, því fólkið sem ég sé á hverjum degi í strætó er nákvæmlega eins og fólk allstaðar annarstaðar í heiminum, nefnilega mannlegt, sumir eru frábærir og sumir eru ofbeldisfull fífl. Því það er mun meiri munur á jákvæðum og neikvæðum eiginleikum einstaklinga innan samfélaga en það er munur á þeim milli samfélaga. Og ég þarf ekkert að upphefja einhverja goðsögu um íslendinga og ísland, búna til að ímyndarnefnd ríkisins til að líða betur með sjálfann mig.

En kannski meintirðu að íslensk stjórnvöld hafa fyrir hönd íslendinga sýnt þennan hetjuskap. Vonandi er þá nóg að telja upp óréttlætanlegu stríðin sem ríkisstjórnin hefur stutt og dælt peningum í, mannfyrirlitninguna sem hún hefur sýnt öryrkjum, öldruðum og útlendingum (og þá sérstaklega flóttamönnum).
Hvernig ríkisstjórnin hefur selt ómetanlegar náttúruperlur fyrir fölsk loforð til alþjóðlegra stórfyrirtækja sem skilja ekkert eftir nema sviðna jörð, hvernig klíkuskapur hefur fengið að ráða vali í ráðningu embætta aftur og aftur… þessi spilling þekkir engin mörk siðferðis eða réttlætis. Og það var íslenska þjóðin sem sat meira og minna hjá og hló að þeim fáu sem stóðu upp á móti þessum viðbjóð.

Ójj þér Glúmur, að þú skulir geta sagt þetta. Ég vona að þú skammist þín en fyrst og fremst vona ég að þú sjáir hversu veruleikafyrtur þú ert.

Og Steinunn, já þetta er rétt hjá þér, við erum ekki þjóð nema að nafninu til. Það þarf meira en tungumál og afmarkað landsvæði til að búa til þjóð. Ég legg til að íslenska lýðveldið verði leyst upp og fólk hópi sig svo saman eftir hugmyndafræði og hentlugleika. Persónulega stinga ég upp á því að allir með sósjalískar eða anarkískar þrár taki yfir einn eða tvo firði á austurlandi og við hefjum permaculture sjálfsþurftarbúskap.

Þarna klipptist óvart aftan af einni setningu hjá mér:
(Vandamálið er auðvitað að það er erfitt fyrir þrælana að vita hvort skipstjórinn er að fylgja fyrirmælum þeirra fyrr en áfangastað er náð – þeir þurfa bara að gera honum það alveg ljóst að það sé honum áreiðanlega í hag að sigla þangað sem þeir segja honum, ef skipstjórin heldur að hann muni vera drepinn á hvorn veginn sem er þá gæti hann siglt hvert sem er í örvæntingarfullri tilraun til að bjarga eigin skinni)