Það er merkilegt að sjá þann aukna fjölda fólks sem nú er tilbúið til að berjast gegn ríkjandi afli, kapítalismanum. Hinsvegar er sagt að í febrúar verði sko fyrst almennilegur fjöldi fólks tilbúinn til að berjast því þá muni fólk gjörsamlega sjá RAUTT.

En hversvegna er það?

Jú, vegna þess að þá fer fólk að missa húsin sín, missa vinnuna, þarf að fara að standa skilum á ýmsum vangreiddum lánum og auðvitað þarf að borga jóla-Visa reikninginn.  Semsagt, í febrúar fer fólk að finna óréttlætið á eigin skinni.

En það er einmitt þessi hugsunarháttur sem við þurfum að berjast gegn. Þetta er arfleifð kapítalismans, þ.e. einstaklingshyggjan. Þér er bara fökk sama á meðan þú hefur það gott.

Einstæður faðir og verkamaður fussaði þegar hann hlustaði á menntaða millistéttina kalla á samstöðu. Hann spurði: ,,Hvar var samstaðan við okkur láglaunafólkið þegar við þurftum á henni að halda, hversvegna eigum við að standa með ykkur núna þegar þið hafið aldrei staðið með okkur?”

Það er auðvelt að koma auga á þessa hræsni, fólk vælir yfir ýmis konar skerðingu lífsgæða sinna en það fór ekki niður á Austurvöll til að öskra á réttlæti fyrir alla þegar ,,góðærið” ríkti. Það kaus stéttarskiptinguna, það kaus stjórnvöld.

Stétt oná stétt

Einstaklingshyggja kapítalismans hefur svo gegnumsýrt samfélagið að fólk sér stéttarskiptingu ekki sem óréttlæti, frekar sem náttúrulögmál.

Hjúkrunarfræðingur á Landsspítalanum sagði að oft gleymi hún því að það sé eitthvað fólk á spítalanum sem eldi matinn, skúri gangana og skipti um á rúmunum. Hún skammaðist sín fyrir að taka ekki eftir þessu fólki, því hún vissi að eitthvað væri rangt við þetta fyrirkomulag, en hvað það var gat hún ekki alveg bent á.

Vandamálið er að innan spítalaveggjana þrífst afdráttarlaus stéttarskipting. Á eftir ráðherrum og allri yfirstjórn spítalans, koma læknar, svo hjúkrunarfræðingar og aðrir fræðingar, þar á eftir sjúkraliðar og svo allir hinir. Þeir síðastnefndu eru að mestu leiti fólk frá öðrum löndum. Þeir vinna lægst launuðu og minnst metnu skítastörfin. Sá starfshópur er í litlum sem engum tengslum við hinar ,,stéttirnar” t.d. læknana, deilir ekki sömu aðstöðu, situr ekki með þeim við matarborðin, því allir virðast þekkja sína stöðu, vita hvaða stétt þeir tilheyra. Valdapýramídi kapítalismans kemur nefnilega ekki síður í ljós þegar við skoðum stofnanir eins og spítala, skóla eða bara langflesta vinnustaði landsins.

Stéttaskiptingin byggist að mestu leyti á tvennu: menntun og peningum sem haldast svo líka oft í hendur.

Eru skólarnir þjálfun þín hjá yfirvöldum?

Í skólunum er okkur strax kennt að hlýða yfirboðunum, annars bíður okkar refsing. Ef þú af einhverri ástæðu getur ekki hlýtt þá er eitthvað að þér, að minnsta kosti brugðust  foreldrar þínir. Skólakerfið kennir ekki á þeim forsendum að þroska manneskjur í gagnrýnni og sjálfstæðri hugsun eða að kenna virka samvinnu án samkeppni. Kennslan felst fyrst og fremst í því að búa til einstaklinga sem þjóna auðvaldinu. Kennarinn er þinn yfirboðari, nemandi og kennari eru ekki í samvinnu þar sem báðir eru að læra og skapa saman umgjörð lærdómsins. Heldur ríkir þar einræði, einræði yfirvaldsins.

Þessi samfélagsbygging er í augum flestra óbreytanlegur fasti í jöfnunni. Allar breytingar sem gera þarf eru utan um þennan fasta. Það kallast umbótahugsjón og núna eru kröfur flestra hér á landi í þeim anda, þ.e. að gera kapítalismann betri. Þetta má skýrt sjá í greininni “Hvað segja mótmælendur?” sem birtist í síðasta hefti Stúdentablaðsins. Þar er talað við 8 af þeim fjölmörgu hópum sem hafa látið í sér heyra að undanförnu. Sumir þessara hópa eru það sem kallast eins-málefnis hópar á meðan aðrir vilja algera byltingu. Flestir þeirra hafa sprottið upp á seinustu 2 mánuðum (nánar verður fjallað um þessa hópa á næstu dögum hér á Aftöku).

Þeir sem vilja bæta og breyta ríkjandi fyrirkomulagi án þess að gera róttæka breytingu (í bókstaflegri merkingu) kalla sig stundum jafnaðarmenn eða eitthvað álíka villandi. En í raun vilja þeir engann jöfnuð, heldur einungis umbætur á því kerfi sem byggir frá grunni á kúgun og þrífst á ójöfnuði.

Þó svo að fólk segi ,,burt með ríkisstjórnina” og ,,við viljum réttlæti”, þá er ólíklegt að margir þeirra vilji raunverulegt réttlæti, því það myndi þýða afnám allra strúktúra kapítalismans. Þetta myndi þýða stórkostlegar breytingar á samfélaginu og heiminum öllum.

Þær breytingar vilja fæstir sem alist hafa upp í heims-elítunni líkt og fólk á Íslandi.

Fólk vill oftast bara hafa það gott sem sýnir sig svo dæmalaust vel þegar það er ekki einu sinni til í að berjast fyrir réttlæti samborgara sinna, hvað þá fyrir róttækari og alþjóðlegri breytingum.

Umbætur og málamiðlanir í réttlætismálum, kallast bara eitt: óréttlæti. Svo fokk það.

ENGA BREYTINGU NEMA BYLTINGU OG ÞÁ ANARKÍSKA BYLTINGU!