Eða kannski er þetta lögreglustöð. Eða skóli. Stundum er erfitt að sjá muninn. Þú veist að það eru myndavélar út um allt. Þú getur séð þær. Þú veist að það eru engar rafmagns-flögur í fötunum þínum. Þú hefur fjarlægt þær, hverja eina og einustu. Þú veist að einhvern daginn mun heimurinn aftur verða frjáls undan vélum, og vélmenningunni sem skapaði þær. En þannig er heimurinn ekki núna.

Og þú ætlar gera eitthvað í málunum.

Þú ertu ekki heimsk. Þú veist að það eru margir sem enn trúa mýtunni um vélarnar. Þú veist að það eru margir sem vilja frekar völd en líf – þitt eða þeirra. Þú veist að þeir munu drepa til þess að verja vélarnar sem eiga þá. Þú veist að þeir munu sjálfir frekar kjósa að deyja heldur en að skera á tengls sín við vélina. Í raun er vélin þegar byrjuð að drepa þá. Og þeir munu ekki ná þér. Þú ert ekki heimsk.

Þú tekur ekki við skipunum frá neinum. Stundum vinnur þú einsömul og stundum vinnur þú með þeim sem þú treystir, bræðrum þínum og systrum í þessari baráttu gegn vélinni, fyrir lífi. Þú ert að eyðileggjani vélarnar – og vélina – á þann hátt sem þú er færust. Þú hefur fjarlægt þær úr hjarta þínu svo glitrandi glingur heldur þér ekki lengur fastri. Þú sérð verslunina (eða kannski er þetta lögreglustöð, eða skóli, eða stjórnmálaflokkur) sem það fangelsi sem hún raunverulega er.

Og þegar þú hefur lokið verki þínu inni í fangelsinu, eyðilagt allt það sem þarf að eyðileggja, á þann hátt sem þú best getur eyðilagt, ferðu aftur út, út í sólskinið eða myrkur næturinnar, inn í fögnuð hins raunverulega heims.

Þér líður vel.