Almenningsálitsráðgjafinn Þorri Almennings skrifar:

Ég verð að viðurkenna að ég er löngu orðinn leiður á að fjalla um lögguna á vettvangi bloggblaðurs og víðar. En því miður blöskrar manni reglulega þegar augun eru rekin í öfgakenndan fréttaflutning frá valdstjórninni. Sérstaklega í aðal malgagni valdstjórnarinnar sem er Morgunblaðið undir ritstjórn Ólafs Stephenssen.

Eftir að lögruglustjóraembættinu var breytt í PR skrifstofu og fjölmiðlafulltrúinn fékk titillinn lögruglustjóri höfuðborgarasvæðinsins hefur mötunin versnað til muna. Auðvitað vill fólk helst ekki vita um misgjörðir varðsveita valdsins þegar þjóðríkistrúin hefur komið í stað guðstrúarinnar og trausts, jafnvel tilbeiðsla hefur tekið við traustinu á yfirskilvitlegum verum og handanveruleika. Fólkið þarf haldreipi og eitthvað öryggi, jafnvel þó það sé rammfalskt, því auðvelt er að líta fram hjá því. Sumir borgarar vilja jafnvel viðhalda helgi lögruglunnar og tala um svarta sauði. Líklega vegna þess að þeir gera sér vonir um lögruglan muni vernda þá og það sem þeir ennþá eru skrifaðir fyrir sem eignir í komandi ringulrauð og upplausn sem þeir væntanlega óttast nokkuð. Það má ekki rjúfa samhengi ríkistrúar kerfisins, sameiginlega veruleikans og  grunnstoða-gilda samfélagsins sem byggt er á lausamöl.

Hver vill blöð gærdagsins, hvað þá síðustu viku?  Sökum anna gat ég ekki brugðist við fréttum Moggans í síðustu viku. Í Morgunblaðinu fimmtudaginn 11. júní s.l. er fjallað um BA ritgerð um löggulætin í kringum alþingishúsið í janúar s.l. eftir  Vilborgu Hjörný Ívarsdóttir. Vilborg er nemi í félagsfræði en þar að auki eiginkona liðsmanns óeirðarruglunnar sem af einhverjum ástæðum er ekki lengur nefnd mannfjöldastjórnunarteymi. Ég kalla Vilborgu góða að geta rumpað þessu svona fljótt af með fræðilegu mati á svona ferskri uppákomu. Dálítið í anda skyndiréttasamfélagsins, svona instant.

Þessir atburðir eru svo nýliðnir og nálægir að það er aðeins hægt að beita yfirborðslegri fréttamannasagnfræði í umfjöllun um þá. Þótt það sé nú þegar búið að innkalla hina svokölluðu ,,búsáhaldabyltingu“ inn á Þjóðminjasafnið og forvarsla líklega þegar hafin. Það hlýtur að þýða að janúar trommuæfingin sé horfin inn í söguna, en hvar var byltingin? Hún átti sér aldrei stað. Það er ekki stjórnarbylting að skipta út einum flokki úr ríkisstjórn fyrir annan. Hvað sem Líndal og fleiri lög- og stjórnvitringar segja um að hér hafi átt sér stað stjórnarbylting með ofbeldi. En mýtan var mynduð samstundis, svona instant mýtuframleiðsla. Væntanleg vonbrigði verða eftir því. Nú er svokallað þjóðin á þing (7% þjóðin) eina liðið sem nennir að mæta á mótmæli og er árangurinn eftir því. Það er marklaust að mótmæla sjúkdómseinkennum þjóðskipulagsins án þess hrista upp í grunngildunum, skeka grunnstoðir samfélagsins. Verst að þessi mæting á eftir að magna upp brjáluðu VG samsæriskenninguna um trommuhringinn í janúar, frá Birni BB, Haarde og félögum. Eða, kannski er ekki svo slæmt að magna upp samsæriskenningar er leiða til frekari veruleikafirringar í vissum valdaklíkum.

Þorri Almennings mun fjalla ítarlega um sjálfa ritgerðina á öðrum vettvangi fljótlega. Því má lofa að Almennings mun greina ritgerðina með almenningsálitið að leiðarljósi. En í umfjöllun Moggans eru nokkur atriði sem vert er að leiðrétta í löngu máli.

Ritgerðin virðist samkvæmt megingreininni athyglisverð því þar koma aðeins sjónarmið lögruglumanna fram og er það vel. Að sjálfsögðu er það öllum sem áhuga hafa mjög lærdómsríkt og áhugavert að heyra eitthvað beint frá sjónarhóli hins almenna lögruglumanns á vettvangi. Þau fáu skipti sem ég trommaði í Alþingisgarðinum komst ég ekki hjá því að sjá skelfinguna í andlitum venjulegra lögruglumanna sem settir höfðu verið í samfestinga og stillt upp á milli reiðra mótmælenda og ráðamanna. Vægast sagt ekki öfundsvert hlutskipti. Vilborg er ekki að leyna óhjákvæmilegri hlutdrægni sinni stöðu sinnar vegna. Þar er sterkur orðrómur um að lögruglan hafi verið nær sigruð og vökvinn sem embætti ríkislögrugstjóra og fyrrum dómsmálaráðherra kölluðu ,,varnarúða“, verið búinn. Um vanbúnaðinn þarf ekki að að undra því þetta kom á óvart þar sem Íslendingar hafa hingað til hagað sér sem leiðitöm hjörð. En afhverju kláraðist úðinn? Vegna þess að hann var notaður óhóflega óspart frá upphafi og það hefur margoft komið fram að úðað var beint í andlit og augu fólks gagnstætt þeim notkunarreglum er heimila aðeins að honum sé beint að bringu.

Það er nokkkuð auðvelt að lesa á milli línanna í texta blaðamanns. Kvartanir viðmælenda vegna fyrirmæla um tillitsemi og óánægja þeirra með linkindina skýrir margt. Þeir hljóta þá að hafa tekið til sinna ráða sem einstaklingar gagnstætt fyrirmælum. Það kemur vel fram í textanum að um var að ræða taugastríð sem ekki allir lögruglumenn héldu út né stóðust.

Um nóttina örlagaríku eftir að örmagna óeirðarliðar fengu að fara heim, birtast áður endurteknar fullyrðingar um að ,,glæpasnúðar“ og ,,fíkniefnaneytendur“ sem eru sígildir blórabögglar, hafi mætt á svæðið. Þeir eru hentugir syndaselir til að réttlæta harðræði. Vegna þess að þeir eru í hlutverki hinna framandi, þeir eru hinir hræðilegu ,,hinir“ sem eru ekki eins og við. Viðmælendur segja þá hafa átt harma að hefna gagnvart lögruglunni og þess vegna notað kærkomið tækifærið til að grýta hana, jafnvel einstaka lögruglumenn. Afhverju er það? Gætu þeir ekki haft fullgilda ástæðu til þess? Er það ef til vill skiljanlegt? Mér skilst að meðferð yfirvalda á þeim sé ekki alltaf til fyrirmyndar. En hvað með það. Ég gerði smá óformlega, óvísindalega könnun á meðal starfsfólks sem var á vakt á bar einum sem þessi hópur stundar. Spurði hvort það vissi um einhverja viðskiptavini sem hefðu tekið þátt í þessu? Því var aðeins kunnugt um einn.

Til að réttlæta táragasnotkunina segjast þeir hafi nær orðið undir og við það að brotna, umkringdir við horn alþingishússins. Væntanlega skíthræddir því piparúðinn var búinn. Án hans eru þeir lítið. En afhverju fóru þeir bara ekki? Voru nokkrir ráðamenn í alþingishúsinu um miðja nótt? Var nokkuð verra að láta lýðnum það eftir frekar en þingsetunum? Nei, valdstjórnin má ekki hörfa, frekar að beita ofbeldi. Svona er þetta sett upp fyrir almenning af PR stofunni við Hlemm. Jafnvel löggurnar sjálfar eru fórnarlömb eigin hræðsluáróðurs.

Viðmælendur telja fjölmiðlamenn illa merkta og þykjast hafa heyrt að mótmælendur dulbúist sem slíkir. Hverig er að dulbúast ef það vantar dulbúninginn? Fólk getur borið myndatökuvélar á öðrum forsendum en fyrir fréttaflutning. Þetta er auðvitað sagt til að réttlæta piparúðanir á ljósmyndara sem náðust á mynd. Þetta sýnir að þessi grein er ekkert annað en sviðsett sjónarspil til réttlætingar framgöngu óeirðarsveitanna  í áróðurstríði lögruglunnar gegn almenningi. Þeir kvarta undan umfjöllun og framgöngu fjölmiðla. Það var aðeins Kastljósþátturinn að kvöldi þriðjudagsins sem kom með raunsæa umfjöllun svo mér og mörgum brá. Í upphafi þáttarins var tilkynnt að Stefán Eiríksson fjölmiðlafulltrúi kæmist ekki í viðtal vegna anna. Eftir hina raunsönnu umfjöllun var hann skyndilega mættur í viðtal og endurtók ósannindin um að öllum væri frjálst að kæra og lögruglan myndi fagna því. Það myndi hreinsa hana af áburðinum en auk þess höfðu þeir innra ferli til að skoða hvert tilvik. Auðvitað kom það fram nokkrum vikum seinna samkvæmt þessu eftirliti þeirra sjálfra með sjálfum sér að ekkert væri athugavert við framgöngu þeirra. Allt eftir svo kölluðum verklagsreglum. Það vita allir sem þekkja til, að nær ómögulegt er að kæra lögrugluna þar sem um 97% kærumálanna er vísað frá. Auk þess að kærandi getur orðið fyrir frekari óþægindum. Lögfræðingar almennt ráða fólki frá því að kæra. Það skortir hlutlausan rannsóknaraðila í hinu svokallaða réttarkerfi.

Varðandi aukið virðingarleysi við lögrugluna sem sumir viðmælenda Vilborgar vilja kenna asnalegum búningunum um. Þá ber að benda á það grundvallaratriði að virðing fylgir ekki sjálfkrafa ytra prjáli. Virðing er aðeins áunnin. Miðað við frásagnir ungs fólks, þá hefur lögruglan sýnt slæmt fordæmi í samskiptum sínum við ungmenni þessa lands og í staðinn notið verðskuldaðrar óvirðingar.

Framhald síðar…