Er það ekki lýsandi fyrir íslenska óþjóð að þegar það er tilkynnt um að hamborgarakeðjan McDonald’s ætli að hætta rekstri sínum hér á landi flykkist hún á staðinn til þess að ná sér í síðasta munnbitann af steranautum og bandarískum verksmiðjubelju mjólkurhristingi í einnota plast- og pappaumbúðum!?

Fréttablaðið greindi frá því í morgun að síðustu daga hafi verið brjálað að gera á McDonalds, 10 þúsund borgarar seldir á dag. Og fréttinni fylgir mynd, tekin síðla kvölds, þar sem varla er þverfótað fyrir bílum sem eru að keyra inn að bílalúgu staðarins. Í Morgunblaðinu í gær var svipaða sögu að segja en þar, undir mynd af röð óþreyjufullra sterakjötsfíkla, var sagt frá þeirri óhugnarlegu staðreynd að um það bil 4 þúsund hamborgarar hafi selst dag hvern á McCancer síðustu árin. Ef við gerum ráð fyrir því að meðal viðskiptavinur McMurder borði ekki meira en einn hamborgara á dag má álykta að meira en eitt prósent óþjóðarinnar plati sjálft sig á degi hverjum, með því að reyna að telja líkama sínum trú um að kokteilsósan og frönsku kartöflurnar – sem eru skornar erlendis, eldaðar, frystar, sendar til Íslands og svo djúpsteiktar – séu næring.

Það er því margt til í því sem framkvæmdarstjóri McSteroid á Íslandi sagði: þessi alþjóðlega hamborgarakeðja á ríka hlutdeild í íslensku óþjóðarsálinni. Óháð fjölbreyttum skoðunum á Evrópusambandsaðild, Æseif þrældómnun, taumhaldi Alþjóða Gjaldeyrissjóðsins og stöðugleikasáttmála forstjóraferðaskrifstofanna, virðist óþjóðin geta sameinast í plastpökkuðum skyndibita, grafið stríðsöxina og þanið út æðarnar – hönd í hönd, í takt við síaukinn hjartslátt

Eftir að fréttirnar um brottför McShit heyrðust á öldum ljósvakans fóru af stað gríðarlega heitar umræður. Eftirsjáin leyndi sér ekki og hafa Þrasbókarnotendur kunnugir Aftöku sagt að ekki séð þverfótað þar á bæ fyrir gráti og kveðjusorgum transfitufíklana. Það sama er uppi á teningnum meðal stórs hluta bloggstéttarinnar en hjarta- og æðasjúkdómaþráin virðist vera svo algeng meðal hennar að sögurnar um grátkveinana hafa náð langt út fyrir landsteinana. Bloggsmiðjuvinnan er auðvitað þrælerfið og líkamlega krefjandi, og því fátt betra að vinnudegi loknum en að gúlpa í sig einum góðum vísitöluBigMac, kokteilkartöflum og stóru plastmáli af svartleðju. Þannig geta bloggarar landsins drepist í transfituvímunni og vaknað algjörlega vannærðir, en fullir af bloggorku daginn eftir.

Einhverjir vildu meina að kveðjustund McFlab væri fyrst og fremst táknmynd þeirrar einangrunar og útilokunar sem Íslen-ding-dong-ar kæmu til með að verða fyrir sökum hrunsins. Burtséð frá því hvað fólki finndist um sykursýkissjeikana, væri þetta sorgleg sönnun á því hverning Ísland væri að fjarlægjast vestræna siðmenningu. Þó fyrr hefði nú verið! – þó það séu nú reyndar engin ummerki um þessa meintu og löngu tímabæru ósiðmenntun Skríllendinga.

Fyrir utan títtnefndar transfitusýrur er McDisrespect kannski hvað einna þekktast fyrir stöðugar árásir sínar gegn börnum. Eins og reyndar flest önnur stórfyrirtæki sem geta haft eitthvað upp úr því að manipúlera börn, hefur McDisgust lagt sérstaka áherslu á að gera staði sína, umbúðir – og reyndar allt nema innihald matarins – eins spennandi og hugsast getur fyrir þau börn sem alin eru upp við þá hugmynd að hamingju sé hægt að kaupa í gegnum sykur og skærlitað plastdrasl. Með kransæðastíflutrúðinn að vopni hefur McExploitation laðað að sér vísitölufjölskyldur sem troða sig út af innihaldleysi ,,matarins“, þangað til sykursjokkeraðir krakkarnir höndla ekki skærlituð húsgögn staðarins lengur. Eftir standa útþandir magar, grenjandi krakkar, brotin leikföng og síðast en ekki síst: löngunin til að endurtaka leikinn.

Meiri vanhirða og vanvirðing við börn er vart hugsandi, en að ala þau upp á þessari flugvallaónæringu. Það var pínlega sorglegt að horfa á tvo litla stráka sem sjónvarp vefsíðu Morgunblaðsins tók viðtal við um daginn, sökum þess að þeir hugðust mótmæla því að McChildAbuse yfirgefi landann. Strákunum má nú sannarlega fyrirgefa þessa hegðun enda hafa þeir lítið annað gert af sér en að vera aldnir upp af foreldrum sínum. En að foreldrarnir skuli ekki skammast sín! Ætli enginn vinstrisinninn hafi haft samband við forræðishyggjustofnunina barnaverndarnefnd!? Það er ekki spurning um að kominn er tími til að setja á fót Children Liberation Front hér á landi.

Það eru þó ekki allir á sama róli og McVanhæfir foreldrar og BloggMac stéttin.

Andri Snær Magnason rómantíseraði fyrir sér athöfn þar sem landsmenn flykktust að McDiarrhea til þess að rífa niður neonljósaskiltið eins og Saddam var rifinn niður hér forðum. Þessi ofurbjartsýni Andra á siðferðisþroska óþjóðarinnar er vissulega í anda drauma hans og ef honum tekst ekki að smala jafn mörgum og bandarískar sjónvarpsstöðvar smöluðu til að rífa Saddam niður fyrir framan myndavélarnar, getur hann alltaf beðið raunveruleikaskaparana hjá CCP um að tölvuteikna athöfnina fyrir hina raunveruleikatengdu. En Andri er auðvitað með íslenskt kjötfettiss og finnst eflaust hið besta mál að McNoNutrition skipti um kennitölu, taki upp íslenskan ríkisborgararétt og millinafn, og fjöldaframleiði nú plastpökkuð verksmiðjunaut í barnvænum, visthverfum umbúðum.

Sjálskipaði menningarelítistinn og popúlistinn Egill Pera Helgason skrifaði í sama stíl og Andri, sagði brotthvarf McVommit vera frelsisskapandi fyrir Íslendinga og hóf svo lofræður um sviðakjammana og -sulturnar sem blóðþyrst bílalúguliðið getur keypt og fyllt sig út með á BSÍ. Kúltúrkóngarnir í Frakklandi fíla náttúrulega ekki McLowCulture og ætli Íslendingar sér einhvern tíma að setja tærnar þar sem Frakkarnir hafa hælana, er eins gott að ýta undir þjóðrembuna með því að versla bara við BSÍ og búllu Tómasar.

Því ber auðvitað að fagna þegar stórfyrirtæki og arðræningjar á borð við McBastard loka stöðum. Það er bara eitthvað svo skemmtilegt, sérstaklega þegar það gerist í velmegunarsamfélögum á borð við Ísland. Það er eitthvað svo fallegt við það að fyrirtæki sem hefur fyrir löngu sigrað heiminn, fyrir löngu náð að troða lógói sínu á allt, þar með talið Ólympíuleikana (sem segir nú meira um það risakapítal heldur en hamborgarastaðinn), skuli ekki breiða arma sína út alls staðar. Það er ágætis tilhugsun að einhver staður í heiminum sé McFree. Það eru ekki margir þannig staðir.

En það breytir því ekki að þessi stórfrétt um lokun McMadness er í raun algjör smáfrétt; aðeins eitt dingulber í endaþarmsháraflækju heimsveldisins.

Í fyrsta lagi hefur þessi lokun engin áhrif á þá sem eiga kransæðakeðjuna, þá sem hæst sitja í eigendapýramídanum, tróna efst á neon Emminu. Sama hversu alvarlegum fjárhagslegum kjaftshöggum fyrirtækjum á borð við McMisuseOfPower verða fyrir, nánast ekkert breytist fyrir þeim sem verma hásætin. Áður en einn einasti aur verður skorinn af þeirra vel vermda endaþarmi, verður fyrst gengið eins harkalega á jörðina og kapítalýðræðið býður upp á, laun verkafólksins lækkuð, laun barnungra starfsmanna McUgly út um allan heim lækkuð, og þar fram eftir götunum. Það er reglan, það er venjan, þannig verður það þangað til þeim jarðvegi sem býður upp á tilveru næringarnauðgara á borð við McRape, verður útrýmt.

McDonalds yfirgefur Ísland, og hvað með það? Hvaða áhrif hefur það á íslenska óþjóð? Engin! Hún getur enn skutlast fram og til baka um bæinn og þanið sig út af kransæðakjúklingum og salmonellusvínum, umvöfnum plasti, álpappír og pappa. Hún getur ennþá lifað sínu hunsunarlífi neyslu og afþreyingar, án þess að þurfa nokkurn tíman að hugsa út fyrir hið víggirta yfirráðasvæði kapítalýðræðisins. Hvorki rass né heili þarf að færast úr stað.

Það áhugaverðasta og sannasta sem komið hefur fram eftir að tilkynnt var um kveðjupartí McDonalds er hversu skýrt hamborgarabúllan speglar siðmenninguna; hversu líkir borgararnir eru – annars vegar hamborgarinn og hins vegar hinn hefðbundni og hlýðni góðborgari. Fallegar umbúðir, ekkert innihald, fullt af fitu, sykri og sætuefnum. Það er engin furða að McDonalds skuli selja fleiri hamborgara en nokkurn tíma áður, nú þegar líður að lokun staðarins. Sækja sér um líkir – óþjóðin kveður sig sjálfa.