Bíðandi fyrir utan þinghúsið í Kaupmannahöfn. Umkringd tugþúsundum manna, litríkum fánum, ísbjarnabúnigum og kröfuspjöldum. Í hljóðkerfinu heyrist í manni sem hegðar sér eins og uppistandari á árshátíð. Loftslagshysterían er í hámarki en hér er samt jökulkalt.

Act Now! – aumkunarvert ákall valdleysingjanna til stjórnmála- og viðskiptaleiðtoga heimsins, um að bjarga ísbjörnum, hafa hemil á hækkun hitastigs, færa heiminum lausnir sem krefjast engra kerfisbreytinga.

Bíðandi eftir réttu merki. Smám saman bætist í hópinn sem þykist engin tengsl hafa en veit nákvæmlega hvað gera skal. Augnsambönd myndast en ekkert gefur til kynna að eitthvað sérstakt muni eiga sér stað á næstunni. En við erum ekkert rosalega mörg klædd í svart. ,,Erum við virkilega svona fá?”

Umkringd hysteríunni. Lögreglan segir þau 25 þúsund – uppistandarinn segir fjórfallt fleiri. Þau segjast vilja Climate Justice en geta þau útskýrt hvað það er? Þau vilja það núna en hvernig verður það að veruleika? Act Now! virðist vera eina krafan – en við spyrjum á móti: Act How?

Allt gefur til kynna að valdlausir muni í dag ganga við hlið valdhafa; í sátt og samlyndi, og valdneyddum friði. En við vitum betur.

Á örfáum sekúndum umbreytist nærtækasta umhverfið. Snyrtilega klæddir ferðmenn verða að svartklæddum her og innkaupapokar verða vopnabúr. Svartblokkin er til.

Við erum um 200. Frá fjölda landa og á öllum aldri. Ranghugmyndin um að svartblokkin sé bara samansafn ungra iðjuleysingja er afbyggð: reiði og róttækni spyrja ekki um aldur. Inni í miðri litagleðinni erum við einungis svartur blettur. Svört sauðahjörð á leið til sjálfviljugrar slátrunar? Hinn svartklæddi herinn er okkur margfaldur. Stórsveit slátrara.

Nú myndum við línur, hönd í hönd en stöndum ennþá kyrr. Það bætist alltaf í hópinn. ,,Venjulegt fólk” týnist inni í miðju svarta blettsins og snýr ekki til baka heldur sameinast henni og stækkar. Falin á bakvið ystu línur svartklæddra losum við og gröfum upp gangstéttarhellur og þegar við loks leggjum af stað er stór hola á miðju torginu – innkaupapokarnir eru fullir.

Við göngum framhjá Hare Krishna, japönskum ísbjarnahausahúfum og friðsömum dönskum grænmetisætum – til að nefna bara nokkur dæmi. Alls staðar starir fólk og spyr: ,,Hvers vegna þessar grímur? Hvers vegna þessi svörtu föt?” En þegar við við spyrjum á móti: ,,Hvers vegna ekki?” er afskaplega fátt um svör. Normalíseringin er allsráðandi.

Af stað – og tugþúsundir leggja í hann. Við erum einhvers staðar fyrir miðju og fyrir framan okkur er bíll með hljóðkerfi á þakinu. Rödd þessi segir okkur að við séum öll í þessari baráttu saman, beitum mismunandi aðferðum og okkur beri því að sýna fjölbreytninni virðingu. Það ætlum við að gera.

Eins og ekkert sé eðlilegra yfirgefa sum okkar heildina í örskamma stund, grýta opinberar byggingar, svo hver rúðan á fætur annarri verður að engu – og svo er farið aftur inn að miðju. Svart þrumuský rignir grjóthnullungum af öllu afli og mótmælaskiltin koma að góðum, öðrum notum. Hver hnullungur er fullur frelisþrá og baðaður hatri á þrælunum sem þeim er ætlað – og elítunni sem þeirra starf er að vernda.

Hin svartklædda hersveitin ætti að vera við öllu búin en þegar hún lætur sjá sig mætir henni sama regn og mætir byggingunum. Varðsveinarnir verða votir. Hljóðsprengjum rignir sömuleiðis og sprengja hljóðhimnur. Og ólíkt hefðbundinni hegðun valdbeitingarþrælanna hörfa þeir og reyna að fela sig bakvið bílana sína. Bílarnir eru næstu skotmörk.

Hver rúðan á fætur annarri brotnar undan þunga grjótkastsins. Hverjum varðsveininum á fætur öðrum er skilað til baka aðeins örlitlum hluta þess sem þeir hafa fært okkur í gegnum árin. Þeim er gefið til kynna að okkur er alvara. Þetta er stríð. Og þeir eru auðvitað bara að vinna vinnuna sína – sitt svívirðilega starf.

Þeim fjölgar en þeir eru hræddir. Hræddir á eigin heimavelli. Þetta er stríð og við sýnum þeim það. Þeir mæta okkur frá öllum hliðum en við erum líka vopnuð – eins og þeir. Smám saman loka þeir götunni með það að markmiði að loka svartsauðahjörðina af. En við þekkjum okkar leiðir. Við látum ekki handtaka okkur.

Í ringulreiðinni umbreytumst við aftur. Úr svartblokk í ferðamenn, Greenpeace aktívista eða gangandi vegfarendur. Við vitum ekki hvort öllum okkar tókst að sleppa en eftir því sem við göngum hliðargöturnar og heyrum aðeins aumann óminn af kröfunni um að leiðtogarnir geri eitthvað, mæta okkur fleiri og fleiri kunnugleg andlit; augu sem blikka og segja: ,,Vel gert!”

Ganga heldur áfram og seinna um daginn kemur til frekari átaka. Tæplega þúsund handtekin, flest af fyrirbyggjandi ástæðum.

Við erum sátt. Þetta gaf tóninn. Alveg ágætis byrjun.