
Frá því á föstudag hafa stórar andófsaðgerðir átt sér stað í Kaupmannahöfn, gegn Cop15 – loftslagsráðstefnu Sameinuðu Þjóðanna. Ef við leyfum okkur að setja allt andófsfólk undir einn hatt má segja að undan honum skríði þeir fram í þremur fylkingum, gróflega skipt upp eftir pólitískri sýn á ráðstefnuna og aðferðum.
Fyrst ber að nefna þau sem viðurkenna rétt ráðstefnunnar, viðurkenna vald þeirra er hana sitja og vilja með mótmælum sínum þrýsta á ráðstefnugesti að taka ákvarðanir jörðinni og öllu lífi hennar til hagsbóta. Eina gagnrýnin sem kemur frá þessum hópum eða einstaklingum er felst í þeirri hugmynd að viðskipta- og stjórnmálaleiðtogar heimsins séu ekki að sinna starfi sínu af fullum heilindum. Gagnrýni á kerfið, kapítalismann, stigveldið, iðnvæðinguna og þar fram eftir götunum, er ekki til staðar. Þau kalla eftir góðum og grænum kapítalisma.
Þar á eftir eru það þau sem hafna þessari grunnhyggnu hugmynd um umbætur á kerfinu og lita andófið hér í Kaupmannahöfn með djúpri og beittri gagnrýni á ríkjandi ástand, auk ögn harðari og framsæknari aðgerða. Á laugardaginn síðasta, þegar fyrstnefnda fylkingin marseraði að ráðstefnuhöllinni og krafðist umbóta, fjölmennti þangað hópur róttæklinga með seigin skilaboð: kröfuna um kerfisbreytingar í stað loftslagsbreytinga. Kröfunum er ekki beint til þjóðarleiðtoga og viðskiptaforkólfa, heldur til fólks almennt.
Þriðja fylkingin (þó varla megi kalla fylkingu) eru þau sem sjá enga ástæðu til að sýna sig og sjá aðra á götum Kaupmannahafnar, sem nú eru stútfullar af ofbeldisfullum (eðlilega!) lögruglumönnum. Trúin á mátt fjöldans er þessu fólki horfin og í stað þess að hópast smana undir fánum, skiltum og draumkenndum hugmyndum um áhrifaríka borgaralega óhlýðni, einbeitir það sér að því að vinna markvissa eyðileggingu innviðum kerfis iðnaðarkapítalisma.
Á meðan borgaraleg óhlýðni mergðarinnar, skipulögð langt fram í tímann, virðist nú (augljóslega?) fyrst og fremst umbreytast í fjöldahandtökur, lögregluofbeldi og langar, leiðinlegar setur í hundabúrum dönsku lögruglunnar, eru einhver sem nýta sér næði næturinnar og einbeita sér að raunhæfum verkefnum sem laus eru við líkamleg átök við lögrugluna.
Fimmtudaginn 10. desember var bensínstöð Shell brennd niður í Lundi, Svíþjþóð. Skilaboð þeirra sem stóðu að vernaðinum voru skýr: Gegn iðnvæddum kapítalisma. Í gærkvöldi voru svo sex bílar orkufyrirtækisins Dong brenndir í Kaupmannahöfn. Engin tilkynning barst vegna verknaðarins en við áttum okkur á því hvað vakti fyrir brennuvörgunum – er það ekki?
Systir okkar Svartsokka heldur uppi ítarlegri umfjöllun um borgaralegu óhlýðnina og lögregluofbeldið – og því er óþarft að endurtaka leikinn. Hér á Aftöku munum við því einbeita okkur að því að segja frá skemmdarverkum. Svona skiptum við með okkur verkum.
Saman – með algjör anarkí að markmiði!

Saman – með algjör anarkí að markmiði!
og ekki orð um það meir.
En jörðin er ekkert að hitna. Hún hefur ekki hitnað í 10 ár. Þetta eru eðlilegar sveiflur, hins vegar má að sjálfsögðu draga úr mengun.
Árni: það hvort jörðin sé að hitna eða ekki er auka atriði. Það er verið að drepa vistkerfi jarðar á kerfisbundinn hátt – loftlagsbreytingar eru aðeins einn mögulegur þáttur í því – en alls ekki sá mikilvægasti. Þessi ráðstefna er til þess gerð að nýta histeríuna í kringum loftlagsbreytingar til þess að búa til nýja markaði og viðhalda grunnstoðum kapítalsima. Markaðurinn sem er verið að búa til er á sölu og kaupum mengunar-heimilda með einskonar kvótakerfi. Þetta kvótakerfi er langtum verra en íslenska fiskveiði kvótakerfið, þeir sem nú framleiða mengandi efni fá útblástursheimildir og þeir sem framleiða grænar vörur (t.d. efni í ískápa sem nota ekki bönnuð efni) fá líka mengunar heimildir. Þessar heimildir eru svo seldar til þeirra sem vilja menga meira á löglegan hátt. Eitt það ógeðslegasta sem mun koma út úr þessu eru svokallaðir ‘carbon sinks’ eða kolefnis niðurföll. Með því að planta plöntum sem draga í sig kolefni fá framkvæmdar aðilarnir útblásturs kvóta sem þeir geta selt. Það hljómar ekki svo illa í fyrstu, en þegar landsvæðin sem koma til greina eru skoðuð breytist málið. Þau landsvæði sem eru hvað best fallin til þess að breya á þennan hátt eru gamlir skógar (virigin eða native forrests) sem ættbálkar í þróunarlöndum byggja oft. Svæðin henta oft illa til matarframleiðslu og hafa því fengið að vera tilturlega í friði. En nú er hægt að ryðja skógana – henda íbúendum í félagslegar íbúðir, og planta fullt af pálmatrjám sem gleypa í sig skít vestrænnar siðmenningar – með ljómandi góðum gróða. Viðkomandi staður hefur þá ekki aðeins tapað fyrrum viskerfi sínu, heldur er rústuninni lýst sem grænni þróun og náttúruverndar iðnaði! Svona viðbjóður er það sem þessi ráðstefna snýst um. Valdhafar eru einfaldlega að gera breytingar sem henta þeim, að bjarga jörðinni er ekki á dagskrá.
Amen to that skuggi morteins!
jörðin mun hitna með réttlátum molotov rigningu okkar…..
“Trúin á mátt fjöldans er þessu fólki horfin …(og)… einbeitir það sér að því að vinna markvissa eyðileggingu innviðum kerfis iðnaðarkapítalisma.”
Einmitt það…
Og hvað á þetta *Einmitt það..* að þíða vésteinn?
Mér finnst frekar sorglegt ef satt er “að trúin á mátt fjöldans sé horfin” hjá skemmdarvörgunum. Hvað er þá eftir? Trúin á mátt hinna fáu?
Ætla nokkrar hræður að koma kapítalismanum á hvolf? Hvað þyrfti að skemma margar bensínstöðvar áður en Shell fer á hausinn? Í hvaða skilningi eru skemmdir á bílum “raunhæfari verkefni”?
Það er fjarri mér að gagnrýna þennan verknað sem slíkan, en ég er ekki viss um að hann áorki neinu nema ylja nokkrum hörðustu andkapítalistunum um hjartarætur
“Anarkistar sitja um hús Bjarna Ben: Vill að DV stöðvi fréttaflutning af hans málum”
Frábært!
Og ég sem hélt að flest okkar væru fjarri góðu gamni að meiða aumingja bílana í Köben!
http://www.dv.is/frettir/2009/12/13/bjarni-ben-vill-ad-eigandi-stodvi-dv/
http://er.is/messageboard/messageboard.aspx?advid=16909715&advtype=52&page=1&advertiseType=0
Máttur fjöldans jahá, sem lýðskrumið reiðir sig á, fjöldafylgið, fjöldaeinræðið o.s.frv. Fjöldinn kaus yfir sig, fjöldinn valdi. Fíflaði fjöldinn fylgir. Er ekki kominn tími til að taka í taumanna sem fjöldinn er dreginn með í skrúðgöngur og fánhyllingar yfirborðslegu fílanna. Jöklarnir halda áfram að bráðna samt. Fjöldinn er bara statistik á skjá eða tölur á blaði. Það þarf að fara framúr fjöldanum þangað til ímyndunarmæld stærðin fattar.
Mjög áhugavert. Þarf að kynna mér þetta betur.
Einhverjar heimasíður, heimildarmyndir eða videó sem þið mælið með?
Myndi byrja á að tékka á savingiceland.org. Think globaly, act localy
Hmmm… er ég sá eini sem finnst andinn í þessu vera eins og fólk hafi höndlað Sannleikann? Kannski er það aumingjaskapur, en einhvern veginn þyrfti meira til að ég gæti réttlætt fyrir sjálfum mér að kveikja í bensínstöð. Það er kannski banal punktur, en hugsið ykkur, kannski vannst ekkert með þessum aðgerðum annað en aukin mengun og aukin eftirspurn í hinu kapítalíska kerfi (bílarnir verða endurnýjaðir og stöðin endurreist). Hvað næst? Endurvekja RAF?
Tilviljanakennd skemmdarverk eru ekki markviss eyðilegging á innviðum kerfisins. Það er ágætt út af fyrir sig að raska ró stjórnvalda og þar með auðvaldsins en eina leiðin til að brjóta niður innviði kerfisins er almenn hugarfarsbreyting. Við getum hnussað yfir öllum þessum meðalgreindu smáborgurum sem fjöldinn samanstendur af en þegar upp er staðið þá er það fjöldinn sem knýr fram breytingar. Hlutverk aðgerðasinnans er að opna augu fjöldans og færa þolmörk hans. Það tekur tíma, lengri tíma en sum okkar telja ásættanlegt en ef við horfum 100 ár aftur í tímann þá sjáum við samt töluverða breytingu á afstöðu almennings til valds og valdhafa. Það voru fáeinir hugrakkir einstaklingar sem efndu til fyrstu verkfallanna, en verkalýðshreyfingar náðu ekki árangri án fulltingis fjöldans.
Líklega er einfaldara, áhugaverðara og skemmtilegra að brjóta rúður en að fara á fundi hjá verkalýðsfélögum til að efla mergðina til almennrar hugarfarsbreytingar.
Mótmælin síðasta vetur þegar alþingi var umkringt var góð æfing í hugarfarsbreytingu og spurning um hvort hún virkaði vel sem æfing einmitt vegna þess að ekki var fámennur hópur að grýta lögguna heldur var þetta mestmegnis ofbeldi sem allir gátu tekið þátt í sem vildu – sálrænn hernaður hávaðans.
Ég gef út bækur til að vera hluti af hugarfarsbreytingunni en þær virka hægt – hæg hugarfarsbreyting er líklega betri en hraðari því það sem er gleypt hrátt getur svo auðveldlega orðið að einhverju formi fasisma.
Markviss og meðvituð skemmdarverk geta verið góð, þá er ég að hugsa út frá verndun vistkerfisins (sem við getum ekki lifað án), en upp á gæðin að gera þá eru brotnar rúður bara enn meira rusl á haugana en t.d. ónýtar vinnuvélar verktakafyrirtækis sem vinnur markvisst að eyðileggingu vistkerfisins (undir merki framfara) ekki bara rusl á haugana heldur getur það gert fyrirtækið gjaldþrota.
Þannig gætu marviss skemmdarverk fengið verktaka til að hugsa sig um tvisvar þegar kemur að verkefnavali.
Siggi,
ef sidferdisvilligoturnar segja okkur ad brjota ekki rudur storfyrirtækja vegna thess ad thær seu bara rusl hauganna – hvad tha um bækurnar thinar, pappirinn og blekid?
Manni vex það í augum að lesa þessi skrif hérna. Þetta er ógeðslega langt en ég lái þér það ekki því góð eru skrifin.
Það er margt til í því sem SP og EH eru að segja, að mínu mati. Grunar reyndar að við séum ekki sammála um hvar línan á að liggja, en persónulega finnst mér munur á þeirra nálgun og greinarskrifara. Mér finnst einfaldlega “brjótum allt” hugmyndafræðin léleg. Hún stenst, að mínu mati, illa siðferðilega skoðun og svo það sem er mikilvægara–þ.e.a.s. ef markmiðið er raunverulega að hafa áhrif sem maður telur til góðs, en ekki að skemmta sér og skrattanum–hún virkar, held ég, ekki! Ég held að það eina sem slíkar aðgerðir geri, sé að framandgera baráttuna fyrir “almenningi” og ýta undir ofbeldistilhneigingu yfirvalda. En… þetta eru nú bara mínar persónulegu hugsanir, það er gaman að taka þátt í umræðum á Aftöku, fagna þeim heilshugar!
Að brenna Shell er samt ekki ómarkvisst né hugsunarlaust. Ég gæti í fljótu bragði ekki ímyndað mér fyrirtæki sem ætti það meira skilið.
Sjá t.d. http://www.shelltosea.com
Jújú, það er hundleiðinlegt að vinna að hugarfarsbreytingum. Það kostar endalausar rökræður og heimildaöflun og oft finnst manni eins og það sé tilgangslaust. En ég hef oft orðið vitni að því að fólk fer að líta á heiminn út frá fleiri sjónarhornum og til þess að það geti gerst þarf að vera til fólk sem kynnir þessi önnur sjónarhorn. Við megum ekki sýna þann hroka að trúa því að fólk sé einfaldlega fífl. Fólk er gjarnan fífl, af því að það hefur aldrei fengið hvatningu til að horfa fram fyrir nefið á sér, ekki vegna þess að það skorti hæfileika til þess.
Eva og Siggi þið talið sem úr mínu hjarta:)
verandi óþolinmóðasta manneskja í heimi þá finnst mér þessar breytingar allt of hægfara, en rétt eins og þú segir Eva þá hef ég upplifað að sjá fólk fara í gegnum sína innri hugarfarsbyltingu …
allar byltingar byrja innan frá …
það sem mér finnst þreytandi að upplifa er þessar eilífu hólfaskiptingar, verður nánast eins og trúarbrögð, fólk er misjafnlega í stakk búið að upplýsa sjálft sig – þau okkar sem hafa aflað upplýsinga og séð hlutina útfrá öðru vinkli – við höfum ekkert endilega meira rétt fyrir okkur – við sjáum bara sömu hlutina, hugmyndirnar og veruleikann frá öðrum sjónarhóli.