Svartur Svanur flýgur af stað í þriðja sinn. Baðar út vængjum sínum, fyllir himininn svertu og rífur í sundur þöggunarþoku yfirvalda og doða almennra valdleysingja. Svartur Svanur er árás, goggi og klóm er miskunnarlaust beint gegn bæði hægri og vinstri væng atvinnustjórnmálanna. Hann er árás á ríkjandi kerfi og menningu, grunngildi samfélagsins, hefðir þess og viðurkennda hegðun. Hann er algjör höfnun á núverandi ástandi, ákall á uppreisn og óhlýðni á öllum sviðum samfélagsins og hvatning til nauðsynlegs niðurrifs og skapandi andspyrnu.

Þriðja tölublað anarkistatímaritsins Svartur Svanur er komið út. Upphaflega átti blaðið að koma út í janúar en af ýmsum ástæðum frestaðist útgáfan. Það hafa engin undraverk átt sér stað síðan þá og efni blaðsins á því hið sama erindi inn í íslenskt mannfélag og það átti fyrir tveimur mánuðum síðan. Í þetta sinn er Svartur Svanur stærri en áður – áttatíu blaðsíður af ráðlögðum andófsskammti – og mun fjölbreyttari í þokkabót.

Grein Snæbjörns Jónssonar, „Hvað er anarkismi?“ frá 1913 birtist nú aftur á prenti, til móts við tæplega hundrað árum yngra svar við nákvæmlega sömu spurningu. Tískukistinn, sem nú mundar pennan fyrir Svaninn í fyrsta sinn, greinir búsáhaldabyltinguna, popúlisma íslensku „stjarnanna“ og stéttskiptingarboðskap appelsínugulu hreyfingarinnar. Tískukistinn svarar einnig spurningum lesenda um lífshætti, móð og mannasiði. Fjallað er um andúð breska skáldsins William Blake á yfirvaldi og hvernig anarkískar hugmyndir birtast í skáldskap hans og myndverkum.

Ákall um stéttastríð og greining á spillingu verkalýðsfélaga birtist í blaðinu, auk síðbúnar minningargreinar um Helga Hóseason. Þýðing á grein eftir Derrick Jensen setur fram efasemdir á réttmæti iðnvæddrar siðmenningar og kallar á harðari aðgerðir gegn þeim öflum sem ganga fram og rústa jörðinni í nafni framfara. Einnig er í blaðinu grein sem birtist á vel völdum vefsíðum í byrjun desember sl., þar sem kafað er ofan í orðræðu loftslagsbreytinga, græna sjónarspilið svokallaða, endurlífgun og „grænkun“ kapítalisma; allt í tengslum við COP15 ráðstefnuna sem fór fram í Kaupmannahöfn í desember sl. Þá er umfjöllun um sögu fríríkisins Kristjaníu.

Grískur anarkisti skrifar um ástandið þar í landi undir stjórnartaumum sósíal-fasistaflokksins PASOK og andspyrnuna sem vaxið hefur fiskur um hrygg síðan borgir landsins stóðu í ljósum logum um áramótin 2008-2009. Ráðist er gegn ofsóknum lögreglunnar í leikskólum landsins og rætt er um hlutverk lögreglu í samfélagi, eðli stofnunarinnar og möguleikan á samfélagi án þessara einkaleyfishafa ofbeldis. Atvinnustjórnmálamenn fá sinn skammt af andúð og Svanurinn endar svo á hugleiðingum um anarkisma og útópíur.

Þar að auki eru í blaðinu ritdómar og fjöldi smærri texta, ljóða, prósa og myndverka. Þar fá grunngildi samfélagsins óvæga meðferð, þ.á.m. hugmyndin um heilagleika hinna tveggja kynja, meint hreinlæti borgarsamfélagsins og hinn heiðvirði vinnandi maður. Umfram allt stórt og kraftmikið „nei!“ – því allar breytingar eiga sér rætur í neitun á núverandi ástandi.

Til að hljóma ekki allt of ólíkt andstæðingum okkar – en einnig vegna þess að það er einfaldlega satt – fullyrðum við að blaðið sé eitthvað sem „enginn geti látið framhjá sér fara“ og bendum fólki því á að hægt er að ná sér í eintak með því að senda beiðni á netfangið svartursvanur (hjá) riseup.net – við komum blaðinu til þeirra sem það vilja. Allar nánari upplýsingar um blaðið fást í gegnum sama netfang. Fangar geta fengið blaðið frítt en aðra biðjum við um að láta af hendi c.a. andvirði bjórs á bar svo við getum haldið áfram að gefa út feita og flotta fugla. Blaðið verður einnig í sölu hjá stórum kapítalistum, sem finnst kúl að selja smá andóf innan um slúður og vísindi. Þið hljótið að renna á
lyktina…

Að lokum höfum við sett upp heimasíðu sem kemur til með að geyma öll tölublöð Svarta Svansins á tölvutæku formi. Vonandi verður það að veruleika sem fyrst en slóðin er www.svartursvanur.org.

Sjá Svartan Svan nr. 1 hér og nr. 2 hér.

Aftaka.org kveður. Eftir tvö ár af skrifum, sköpun og gjörðum er komið nóg. En það er síður en svo komið nóg af róttækri og hispurslausri gagnrýni. Það er ekki komið nóg af andspyrnu gegn ríkjandi ástandi, kerfi og menningu. Það verður aldrei nóg af henni – sama í hvernig samfélagi við búum. Gagnrýni á ekki bara alltaf rétt á sér heldur er hún forsenda þess að samskipti flæði og staðni ekki. Hún er forsenda þess að fólk finni fyrir eigin mikilvægi í því umhverfi sem það býr í og það átti sig á því að það býr í samfélagi við annað fólk, með aðrar skoðanir.

Allt á sinn líftíma. Ekkert er án enda. Þetta á við um öll form lífs, verkefna, kerfa og samskipta, hvort sem þau enda af sjálfsdáðum, brenna út eða eru rifin niður af ytri öflum. Ef þau enda af sjálfsdáðum er það vegna þess að þau sem að þeim standa átta sig á nauðsyn þess að stoppa og viðurkenna að líftími ákveðins fyrirbæris sé á enda. Ef þau brenna út er það vegna þess að þau sem standa að þeim annað hvort sjá ekki eða neita að sjá þessa nauðsyn. Ef þau eru rifin niður af ytri öflum er það til merkis um skort á styrk; annað hvort geta þau ekki varið sig eða þau standast ekki tímans tönn.

Sú samfélagsgerð sem þekkjum hefur hins vegar með ofbeldi verið vernduð frá því að taka endi og þess í stað haldið neyddri í öndunarvél. Við sem ölumst upp við þessa vernduðu samfélagsgerð, lærum frá unga aldri að stöðnun sé eðlileg; að samfélagið sé staðnað og á einhverjum tímapunkti í lífum okkar verðum við tilbúin, fullmótuð, nógu góð tannhjól til að sinna stöðnuðu starfi okkar og knýja áfram öndunarvélina. Þetta lærum við öll þrátt fyrir að við vitum að einn daginn verði líf okkar á enda. Kvikmyndir um endapunkt þessa heims eins og við þekkjum hann færa okkar ótta. Okkur er kennt að þykja það jafn óhugnarlegt þegar jörðin undir okkur hristist og sýnir lífsmörk, eins og hugmyndin um að mannlegt samfélag sé hugsanlega ekki stóri og óhagganlegi klumpurinn sem okkur var sagt að hann sé. Hugmyndin um endalok mannsins gerir okkur óttaslegin en við vitum ekki af hverju.

Þess vegna er mannlegt samfélag að mestu leyti ein stærðarinnar stöðnun. Vissulega heyrum við daglega fréttir um tækniframfarir á hinum ýmsu sviðum. En allar þessar framfarir, eða öllu heldur allar þessar „breytingar“, eru innan samþykkta rammans. Þær þjóna allar því hlutverki að viðhalda stöðnuninni. Öndunarsjúkdómurinn sem er að leiða samfélagið til dauða – þó því sé stöðugt haldið fram að þvert á móti séu lífslíkurnar að aukast – versnar og versnar. Tannhjólin sem knýja öndunarvélina verða úrelt og því þarf stöðugt að uppfæra þau. Það er eina breytingin.

Við getum sett öll fyrirbæri á borð við Facebook, stöðuga nýja símatækni, nýjar samgöngur, ný lyf, nýja afþreyingu og þar fram eftir götunum, inn í þessa jöfnu. Þau eru eingöngu örsmáar breytur innan hennar og hafa þann tilgang að sannfæra okkur um að samfélagið sé að breytast til batnaðar. Bókstafstrúin á vísindi og lærð lotningin gagnvart vísindamönnum leiðir af sér að þessi blekking um breytingu er almennt samþykkt sem staðreynd, og á sama tíma gleypum við við því að þessar svokölluðu breytingar séu fyrst og fremst afleiðingar forvitni mannsins, en ekki úthugsuð strategía þeirra sem hafa hag af því að samfélagið standi í stað. Hugmyndin um hlutleysi vísindanna sýnir okkur þessar breytingar sem ópólitískar og flest okkar gleypum við lyginni.

— — —

Í tvö ár er Aftaka búin að deila með fólki viðhorfum sínum, skoðunum, hugsunum og tilfinningum. Hún hefur lagt öll spil á borðið og sýnt: Þetta er ég og þetta stend ég fyrir. Þannig eiga samskipti líka að vera, hvort sem þau eru á stórum eða smáum skala. Línurnar eiga að vera sýnilegar og þegar litið er um öxl er alveg ljóst að frá upphafi dróg Aftaka skýrar línur, sem einungis skerptust síðustu tvö árin. Og þó fólk hafi ekki skrifað undir nafni hér á Aftöku þá hefur afstaða okkar sem miðils alltaf verið skýr og ekki farið á milli máli að við erum anarkistar og að við tökum virkan þátt í anarkískri baráttu, bæði með beinni þátttöku og með umfjöllun um hana.

Aldrei gáfum við okkur út fyrir að vera hlutlaus. Þvert á móti höfnuðum við hugmyndinni um möguleikann á hlutleysi og allt sem hefur verið birt á síðunni eða annars staðar í nafni Aftöku, hefur verið laust við hvers lags tilgerðarhlutleysi. Við höfum rýnt ofan í samfélagið, greint það og gagnrýnt og aldrei haft nokkurn áhuga á því að spegla það. Aftaka hefur lært af mistökum og því sem vel hefur heppnast; hún hefur þróast, breyst og þroskast en það hefur aldrei farið á milli mála hvar hún stendur hverju sinni. Og hún er einungis það sem hún er hverju sinni.

— — —

Við skoðun síðunnar er augljóst að mannlegt samfélag hryllir okkur. En sem anarkistar viljum við halda í þá trú að ef mannskepnan lifði ekki undir ógnarvaldi stigveldisins væri það sjálft áhugaverðara, ánægðara og bærilegra í samskiptum. Því gefum við samfélaginu séns á að breytast – eða öllu heldur mannskepnunum innan þess, ef þeim tekst að brjótast undan kúguninni. En við trúum samt ekki á byltingu og vitum að mannlegt samfélag verður aldrei laust við átök, hvort sem átökin séu á milli tveggja manna eða á milli manns og ómannlegrar náttúru.

Það er ekkert eitt form andspyrnu ofar öðrum. Engin ein aðferð virkar hvar sem er, hvenær sem er. Það virðist hins vegar oft vera hugmynd svokallaðra pólitískra aktívista að gamalgróna andspyrnuhefð sé hægt að endurtaka í sífellu en knýja samt fram breytingar. Þessi hugmynd er að einhverju leyti skiljanleg þegar við minnumst þess að öll erum við alin upp við hugmyndina um náttúrulögmál stöðnunnar. Þótt augljóst sé að „aktívistarnir“ hafi í það minnsta tekið eitt skref út fyrir rammann, fyrst þeir á annað borð eru tilbúnir til að ögra grunngildum samfélagsins, er haldreipi kerfisins á okkur svo sterkt og rótgróið að stöðnunin kallar sífellt á okkur. Sama hversu viss við erum í sannfæringu okkar um að breyta samfélaginu eigum við það alltaf á hættu að fara að hugsa sem svo að við séum komin á „réttan stað“, komin nógu langt út fyrir rammann og getum því staðnæmst þar en samt haldið áfram að ögra og spyrna á móti.

Þetta gerist vegna ótta og þar af leiðandi af þrá fyrir visst öryggi og þægindi umfram allt. Okkur hefur verið kennt að óttast hið óþekkta og ganga heldur troðnar slóðir. „Aktívistinn“ tekur sér því fyrirframgefið hlutverk sitt, ekkert síður en sá sem ákveður að gerast læknir, leigubílstjóri eða listamaður. Hlutverk sem þó gefur honum ráðrúm, eins og öll önnur hlutverk, til að spila það að einhverju leyti eftir eigin nefi. En fyrst og fremst er hann það sem starfslýsingin segir honum að vera. Gert er ráð fyrir öllum þessum stöðuheitum í samfélaginu og þar af leiðandi er alls ekkert víst að „aktívistar“ ögri eða breyti nokkrum sköpuðum hlut.

Auðvitað eru alls staðar frávik. En í grunninn ögra fæstir stöðu sinni og hlutverkum, og ögra þar af leiðandi heldur ekki stærra samhenginu. Fólk almennt óttast ímyndarafl sitt og hugmyndina um að þurfa að standa algjörlega á eigin fótum og með sjálfu sér. En það er einmitt með ímyndunaraflinu, innsæinu og hugrekkinu sem fólk fær og framkæmir sínar bestu og róttækustu hugmyndir. Við getum því ekki annað en hvatt fólk til að gangast aldrei við fyrirframgefnum hlutverkum og efast alltaf um þau hlutverk sem fljótt á litið eru í boði. Þannig er ekki aðeins líklegast að hver og einn einstaklingur þroskist og dafni á sinn einstaka hátt, þann hátt sem hentar honum – sem eitt og sér er alvarleg ögrun við tannhjólssamfélagið – heldur einnig líklegast að framtak hans gefi eitthvað nýtt af sér og, andskotinn hafi það, breyti einhverju.

— — —

Aftaka, sem vefsíða í bloggformi, var samfélagslega- og samtímatengd, þ.e. við notuðum atburði líðandi stundar til að útskýra okkar anarkísku sýn á samfélagið og á siðmenninguna. En við áformuðum aldrei að staðna þar, heldur vorum alltaf opin fyrir því að segja: nú er komið nóg, nú er kominn tími á eitthvað nýtt. Það er því ekki beint Aftaka sem nú kveður, heldur vefsíðan Aftaka.org. Fyrirbærið Aftaka mun einn daginn leggjast niður og gefa upp öndina. En ekki strax. Núna erum við að stökkbreytast, komast á annað stig, með algjörlega ófyrirsjáanlegum afleiðingum.

Á þessum tveimur árum gátum við ómögulega tekið á öllu því sem okkur langaði eða fannst við þurfa að taka á. Fyrir hverja færslu á síðunni eru til tíu sinnum fleiri færslur sem voru við það að koma lesendum fyrir sjónir en gerðu það á endanum ekki. Og enn fleiri færslur sem urðu aldrei neitt meira en hugmynd í kolli þeirra sem koma að síðunni.

Það var líka þannig að eftir því sem á leið varð okkur alltaf ljósara hversu útbreiddur error mannfélagsins er; að málefni sem við eitt sinn litum á sem lokuð og einstök mál, eru bara einkenni sjúkdómsins en ekki sjúkdómurinn sjálfur. Með hverjum deginum er flóknara að velja úr þeim hafsjó sjúkdómseinkenna sem umlykja allt og alla. Oft fengum við ábendingar um að umfjöllunarefni okkar væru smáatriði miðað það sem „raunverulega skipti máli“. En það eru einmitt smáatriðin sem stinga oft dýpst af þeim öllum. Smáatriðin sem í fyrstu eru ekki eins augljós né eins „alvarleg“ og stóru sýnilegu ofsaverk þessa kerfis, en sýna á endanum raunveruleg ítök sjúkdómsins.

Og þar var einmitt augljóst að þegar við völdum frekar að skoða og gagnrýna smáu atriðin – sem í flestum tilfellum náðu frekar inn undir skinnið á lesendum síðunnar heldur en umfjöllun um þann ójöfnuð og ofbeldi sem flestir koma auga á og viðurkenna sem vandamál – kölluðum við fram hörðustu viðbrögðin. Þegar við gagnrýndum hegðun sem er talin eðlilegur þáttur þess að búa í mannlegu samfélagi, var eins og fólk yrði reitt og sárt yfir því að við værum að ráðast á litla manninn. „Hvað viljiði þá í staðinn?“ voru algengustu viðbrögðin. Algjört hugmyndaleysi um aðrar leiðir til þess að lifa í þessum heimi.

Allan tímann gagnrýndum við okkur sjálf. Við erum ekki óflekkuð og sama hversu mikið við myndum vilja það, sama hversu mikið við reynum, verðum við það aldrei. Gagnrýninni á litla manninn var því ekki síður beint gegn okkur. En við getum ekki látið þá staðreynd hversu flekkuð við erum, stöðva andóf okkar. Við getum ekki látið það setja hömlur á ímyndunaraflið og drepa niður þrá okkar fyrir því að sigrast á sjúkdómnum, brjóta þessa menningu niður til grunna. Annars gætum við bara gleymt þessu öllu saman og haldið áfram skröltinu í tannhjólunum.

— — —

Nú þegar Aftaka.org gengur burt hvetjum við fólk til að hætta að vera einungis neytendur á upplýsingar. Passífi allsherjar neytandinn er einmitt sterkasta og mikilvægasta stoð þess að samfélagið standi í stað. Um leið og einni stoð er kippt undan bákninu standa hinar valtari fæti.

Þegar við settum síðuna af stað vorum við algjörir nýliðar og höfðum hvorki reynslu né menntun í því sem við ákváðum að gera. Síðan var því okkar skóli og við virtum að vettugi kröfur um tungutak fræðasamfélagsins, sem talað er um sem fágað og yfirvegað, en er fyrst og fremst bælt og yfirborðskennt. Frá fyrsta degi vorum við staðföst í því að vera eins dónaleg og við vildum, eins dónaleg og efni stóðu til. Það er ekkert ómálefnalegt við dónaskap þegar dónaskapurinn á rétt á sér. Umræður á þingi og akademískar ritdeilur eru eflaust bestu dæmin um hversu aumkunarvert og hjákátleg það er að þora ekki að segja það sem raunverulega býr mann í brjósti; að skreyta hugsanir sínar og skoðanir með orðræðu sem ekki eru einungis samþykkt af samfélagselítunni, heldur er gerð krafa til hennar. Án þessarar skrautorðræðu finnst fólki eins og það hafi ekki tök á málinu, álitið heimskt af öðrum og hafi jafnvel enga ástæðu eða rétt til að tjá sig. Við gáfum og gefum enn skít í það skítaviðhorf.

Krafan um um kurteisi er krafa um þegnhlýðni. Yfirvöld eru hvorki kurteis né tillitsöm. Hispurslaus hreinskilni er óhlýðni og er það eina sem dugar gegn kerfisbundinni bælingu.

Það að skrifa er bara ein leið til að vinna úr upplýsingum og tjá sig um þær. Við völdum aðallega þá leið og gengum meira að segja þrengri slóð en svo, með því að velja okkur bloggformið sem miðil. Það eru ótal aðrar leiðir fyrir hendi, engin þeirra er æðri annarri og oftast skiptir mestu máli að skilja hvenær hvaða aðferð hentar best. Stundum hentar betur að kveikja elda en að skrifa grein, stundum eru gjörningar hentugri en grjótkast.

Við hvetjum alla til að rýna ítarlega í það sem sett er á borð fyrir þá eða það sem fyrir augum þeirra verður. Að vinna og skapa úr upplýsingunum skýrir hugsun okkar allra, skerpir hnífsblaðið og gerir okkur færari í því að sjá raunverulegt innihald upplýsinganna frekar en að deyfast undan þeim.

— — —

Að þessum orðum sögðum göngum við burt.

Óþægð og uppreisn og aldrei stöðnun!

Aftaka!

Anarchist News / Green Anarchy / After the Greek Riots / Occupied London / Submedia.tv / This Is Our Job / Last Hours / SchNews / Infoshop.org / Guerilla News / Rap News / Modesto Anarcho / Modkraft / Yo Mango / Ecotopia / CrimethInc. / Amor y Resistencia / Bréves du Désordre / Informa-Azione / Anarcha / 325 / Angry News From Around the World / Make Total Destroy / Bash Back! / No Border / Climate No Borders / Primitivism / Takku / Earth First! / Earth First! Action Reports / Animal Liberation Front / Earth Liberation Front Prisoner Support / North American Earth Liberation Front Press Office / Bite Back / Anarchist Black Cross / Food Not Bombs / Indymedia / A-Infos / Turbulence / Anarchist Yellow Pages / Survival International / The Anarchist Library / Róstur / Svartsokka / Andspyrna / Saving Iceland / Hústaka / Hugsandi / Öskra! / Svartur Svanur / Eggin

Og við munum áfram skoða netfangið okkar: aftaka(at)riseup(puntkur)net

Dagatalið Barnaníð Glitnis kom út í byrjun hvers mánaðar ársins 2008 og sagði sannleikann um misnotkun á börnum í auglýsingagerð. Sumum fannst við – ekki síður en Glitnir, auglýsingastofan og foreldrarnir – vera vond við börnin en stundum þarf bara að ganga „of langt“ til að afhjúpa sannleikann. Fyrsta dagatalið er hér og restina má finna með því að grúska hér.

Hönnunarsamsteypan og góðkapítalistaveldið Saltfélagið fékk aldrei frið fyrir afkastamiklum skemmdarvörgum. Stórt auglýsingaskilti þeirra var markvisst böstað með þessum hætti og á endanum fór Saltfélagið á hausinn. Graffití fékk svo ágætis pláss á Aftöku eftir að stuðspillirinn J.F.M. var fenginn til að gera Reykjavíkurborg grárri en nokkurn tíman áður. DV minntist á að aðeins á einum vettvangi væri starf J.F.M. kallað sínu réttanafni: Hreinlætisfasismi.

Og fyrst við nefnum fasisma á nafn getum við ómögulega komist hjá því að sleppa þessu.

Á meðan eldar brunnu í Kaupmannahöfn í byrjun árs 2008 var kveikt í nokkrum innkaupakerrum hér á landi til stuðnings. Eftir síð-áfallsathugasemdir lesenda um að við værum að lýsa yfir stuðningi með „öfgamúslimum sem brenndu niður barna- og leikskóla“ útskýrðum við mál okkar hér. Við lýstum líka yfir samstöðu með trukkabílstjóra mótmælum vorsins 2008 og hvöttum þá hér til að líta fyrst og fremst á baráttu sína sem stéttabaráttu en ekki kjarabaráttu innan kerfisins. Og við sýndum verkfalli ljósmæðra vissan skilning, því greyin þurfa að taka á móti mestu gallagripum landsins eins og lesa má um hér.

Grænkapítalistar og sprotafyrirtæki voru tíðir gestir á síðum Aftöku, m.a. hér þegar sprotafyrirtækið Allt er falt seldi lúxusskít fyrir utan Landbankann í Austurstræti. Stuttu seinna mætti konungur grænkapítalistanna, Mister Al Gore, til landsins og ferðaðist á milli jarðhitavirkjana í fylgd forsetans en gaf sér stutta stund til að ræða við almúgann í Háskólabíói, þar sem útsendari Aftöku mætti á svæðið og spurði: „Umhverfis hvað?“ Ári seinna kom enn einn loftslagselítistinn til landsins, Dr. Pachauri, sem fetaði sama veg og Al Gore í ófríðu föruneyti popúlistans á Bessastöðum. Í Háskólanum fróuðu þeir kumpánar sér ásamt viðstöddum.

Fleiri sjálfumglaðir, sjálfskipaðir bjargvættir mættu á skerið, m.a. Bush-knúsandi munkurinn frægi (ekki sá sem seldi sportbílinn sinn heldur hinn). Og Aftaka fylltist mannhatri… allavega um stund.

„Pólitískt og róttæk“ tíska fékk það óþvegið hér. Che Gue-merkja-vara sagði einhver. Aftaka stóð hins vegar sjálf fyrir dónóbolasamkeppni og má sjá nokkrar tillögur að dónóbolum hér.

Valdníðsla í verki var nokkra hluta sería um vel valda valdníðinga á borð við Friðrik Sophusson, Árna Johnsen og Björn okkar Bjarnason. Fyrsti hlutinn er hér og hina má finna með því að leita bara að valdníðslu.

Löggan er víst bara að vinna vinnuna sína og með þeim „rökum“ heldur embættið falskri ópólitískri stöðu sinni. Við höfum því reglulega bent á hið gagnstæða, fyrst með þessari grein: „Ég er bara bra bra að vinna minnuna mína.“ En ekki síður en við kepptist ruglan við að koma hugmyndum sínum út í samfélagið, herjaði á félagsmiðstöðvar unglinga í Kópavogi og varaði krakkana við hættulegu anarkistunum sem borga ekki skatta og hvetja litla krakka til að grýtta lögguna. Fjölmiðlar þögðu sem fyrr en ekki Aftaka.

Það þurfti svo reglulega að minna á sannleikann um rugluna, sérstaklega eftir því sem andóf vetursins 2008 – 2009 óx og dafnaði. „Lögreglan er og verður alltaf fyrirstaða“ er grein sem var skrifuð í kjölfar borgarafunds um mótmæla þar sem rugluforningjum í pallborði var gefið allt of mikið vægi. Á sama borgarafundi steig grímuklæddur anarkisti í pontu og þrumaði hörkuræðu gegn siðmenningunni yfir fundargesti, við mikinn fögnuð.

Hleranir ríkisins á símum og heimilum andófsfólks á Íslandi á tímum kalda stríðsins voru afhjúpaðar í vorið 2008 og kröfðust margir þess að ríkisstjórnin bæðist formlega afsökunar á þeim. Það var þó engin til að biðjast afsökunar; ríkisstjórnin hlerar ennþá og mun alltaf gera svo. Afsökunarbeiðni væri alltaf lygi og fölsk ímyndasköpun. Við sögðum því: Engar afsökunarbeiðnir!

Það eru heldur engar afsakanir teknar gyldar fyrir ofsóknum lögguruglunnar gegn unglingum og almennt gegn fólki sem fílar að komast í annað ástand án hins löglega vímugjafa kristninnar, áfengis.

Björk inc. og fleiri stórfyrirtæki héldur grænkapítalista tónleika í Laugardalnum í júní 2008. Kröfur tónleikahaldaranna voru að allir landsmenn fengju fjöltóna himbrima hringingu í símann sinn og hugmyndafræðin var einföld: Náttúra Íslands er eins og Hollywood er fyrir Los Angeles. Björk og félagar fengu því að heyra það: Fúlir náttúruverndarskæruliðar í Hollywood. Og Aftaka fjölmennti auðvitað á giggið og hafði þetta um herlegheitin að segja: Náttúra, náttúra, náttúra!

Málflutningur grænkapítalistanna rímar óhugnarlega vel við skýrslu sem forsætisráðuneytið lét gera fyrir sig og var birt í byrjun árs 2008. Megin innihald skýrslunnar er að engu skipti hvort ímynd lands og þjóðar byggist á staðreyndum, getgátum eða ranghugmyndum, því góða ímynd má alltaf nota til markaðssetningar – burtséð frá sannleika hennar. Hér er ein af nokkrum umfjöllunum okkar af skýrslunni.

En sem betur fer hugsa ekki allir listamenn um það eitt að flagga þjóðarstolti og firrtri ímynd framan í heiminn heldur vilja sparka í rass. Við bentum á nokkra slíka, m.a. þessa, sem böggaði bankana fyrir kreppu. Eftir kreppu þóttist Bubbi orðinn önugur út í bankana á ný, þorskarnir tóku að streyma í blóðfljótum uppgjafarpönkarans. Steinn Steinarr spáði fyrir um Bubba og hans líka: Í draumi sérhvers manns er fall hans falið.

Og Dorritin litla dansandi, glitraði í gegnum árin okkar tvö, glitraði í öllum afþreyingarglanssneplum landins. Dorritin fær því stærra pláss hér en gubbugrísinn hennar velgreiddi.

Ímyndarherferðir Íslands hafa tekið á sig misljótar og ógeðslega myndir. Sú versta er eflaust blygðunarlaus rasismi InDefence hópsins sem byggði herferð sína á hugmyndinni um að hryðjuverkamenn geti ekki verið íslenskar millistéttarblondínur heldur séu alltaf arabar með sprengju í túrbaninum. Sannleikur málflutnings er hér. Seinna flaug InDefence til Lundúna með Sigur Rós í fararteskinu og hélt þar einstaklega yfirvegaða athöfn – athugið: ekki mótmæli – í virðulegum jakkafötum og með fjallkonuna fremsta í skuti. Það vantaði bara handboltalandsliðið.

Aftaka sagði allri þjóðernisrembu stríð á hendur en eftir því sem hefur liðið á kreppu hafa þjóðremburaddirnar sífellt hækkað og ná nú hæstu hæðum í handboltahysteríu óþjóðarinnar. Hér er smá niðurrif á þjóðrembunni.

Íslenski fáninn var ekki einungis brenndur heldur ýmsar vel valdar tuskur kapítalsins, til að mynda bankanna. Hér eru flottar myndir sem náðu í erlenda fjölmiðla, ellilífeyrisþeganum Birni okkar Bjarnasyni til mikillar mæðu.

Og talandi um Björn okkar, þá leist honum síður en svo á jólaboðskap Aftöku árið 2008 og mældi sérstaklega með honum fyrir þá lesendur sinnar síðu sem hefðu engan áhuga á að komast í jólaskap. Þetta var okkur einstakur heiður. Við endurtókum svo leikinn ári seinna – enn haturfyllri út í sykurslímshátíðina – en í þetta skiptið hafði Björn lært að þegja… enda sjálfur eflaust kominn með Alzheimer.

Hellingur af jólagjörningum áttu sér stað um og eftir jólin 2008. Jóladagatal og aðventukrans Aftöku vöktu umtalsverða athygli, jólasveinar gáfu ráðhórum kartöflur, KókaKóla lestin fékk óvænta heimsókn og börnin á Lækjartorgi voru seld.

Þann 1. nóvember var blásið til mótmælagöngu frá Hlemmi í átt að mótmælafundi á Austurvelli. Þessum texta – Andspyrna nr. 1 – var dreift til göngugesta. Það þurfti enga spámenn… Enda var Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn kominn hálfur inn um dyrnar áður en honum hafði svo mikið sem verið heilsað.

Eins og alls annars staðar í heiminum einkenndist andófið sem kennt er við búsáhöld af togstreitu á milli passífista og þeirra sem viðurkenna réttmæti ofbeldisfulls andófs. Appelsínugula hreyfingin spratt upp og bað um ball en ekki byltingu og hélt svo samstöðufund með löggunni, þar sem hræsni ársins 2009 leit dagsins ljós. Hinir appelsínugulu voru líka flestir á móti svörtum lit og þoldu ekki grímur. Hér útskýrðum við eina ástæðu þess að andófsfólk hylur andlit sitt.

Andófsaðferðir hafa alltaf verið til umræðu hér á síðunni og sl. haust birtist þessi ágæta langloka um aðferðir, þar sem bókstafstrúarfriðsemdinni var enn og einu sinni gefinn fingurinn. Og svipað var uppi á teningnum hér þar sem hugtakið öfgar var skoðað í þaula. Það gerðist í kjölfar umræðna um andspyrnuna gegn COP15 fundi Sameinuðu Þjóðanna sem átti sér stað í Kaupmannahöfn sl. desember. Við fjölluðum líttillega um þá andspyrnu og vorum langhrifnust af þessari litlu frásögn. Réttmæti ofbeldis rökstuddum við margoft, til að mynda hér í tengslum við andóf kúgaðra frumbyggja þriðja heimsins gegn nýlendukapítalisma.

Stéttskipting mótmælenda var augljós og ætluðu sjálfskipaðir byltingarforingjar sér að hanna söguna eftir eigin sniði og stjórna því hverjir mega andæfa og hverjir ekki. Þeir tóku uppnefni stjórnvalda á mótmælendum afskaplega nærri sér og tóku því síendurtekið fram að þeir væru sko engin skríll. Aftaka sagði: Víst erum við skríll. Frekari gagnrýni á stéttskiptingu andófsins má svo lesa hér.

Nauðungargifting kosningar átti sér stað í kjölfar ostaskera uppreisnarinnar. Sumir kúkuðu í kjörklefa á meðan aðrir afbyggðu réttmæti kosninga með orðum á pappír í stað kúks. Fyrir kosningarnar fengu þrír af stóriðjuflokkunum fjórum að smakka grænt skyr, sem Saving Iceland og Aftaka fögnuðu ákaft. Við mælum sérstaklega með þessari.

Oft á tíðum virtist hugmyndin um tengsl anarkista við Vinstri Græna vera allsráðandi. Við drógum skýrar línur í okkar afstöðu gegn Vinstristjórninni og VG og útskýrðum okkar sjónarhól á búsáhaldaglamrið hér á eins árs afmæli bankahrunsins.

Eitt af kosningaloforðum flestra flokka var svokölluð „björgun heimilana“ sem hófst þegar sérsveitarbullurnar brutu hús á Vatnsstíg í spað og lömdu og fangelsuðu íbúa þess. Góð byrjun á góðum tímum. Orð eru oft misnotuð og hér er fjallað um orðið glæpur, í tengslum við orðræðu fjölmiðla þegar kemur að málefnum flóttamanna.

30. mars 2009 minntust andstæðingar Nató þess þegar Ísland gekk í bandalagið og hvítliðar og lögregla lúskruðu á andstæðingum þess. Samtök Hernaðarandstæðinga vilja fyrst og fremst að Ísland gangi úr Nató, því þar á bæ er þjóðremban ekki síður ríkjandi en annars staðar. Hér er anarkísk sýn á veru Íslands í Nató sem dreift var á fundinum þann 30. mars. Stuttu seinna fóru nokkur unglömb úr Vinstri Grænum til Strasbourg að biðja Nató um að leysa sig upp. Þau sögðu anarkista hafa eyðilagt andófið sem fékk okkur til að spyrja: Skemmir raunveruleg ögrun andófið? og vitna í Ulrike Meinhof, góðborgurum nokkrum til skelfingar. Svipaða gagnrýni má svo finna í þessari ábendingu til Íslandsdeildar Amensty þar sem hún er hvött til að veita andstæðingum sínum ekki amnesty.

Sem betur fer rökræða anarkistar málin sín á milli – oftast augliti til auglitis en stundum á opinberum vettvangi. Þegar Anarchism.is (sem nú er ekki til) sagði okkur og okkar líka anarkista, vera ekkert nema lífsstílsaktívista svöruðum við fullum hálsi líkt og við gerðum nú fyrir nokkrum dögum. Og hér er svo ansi ítarlegt svar við spurningum um hugmyndir okkar um anarkisma.

Anarkistar á Íslandi koma víða við, þessi fyrirlestur var haldinn á alþjóðlegum baráttudegi kvenna fyrir friði vorið 2009. Þar er siðmenning mannsins harðlega gagnrýnd sem undirstaða alls valdabrölts.

— — —

Þetta er þó aðeins lítill bútur af ölllllllllllllu því efni sem birtist hér á síðunni. Gramsið og þér munið finna…

Afhverju ættum við að eyða tíma okkar og orku í að vinna þegar við getum sleppt því og lifað skemmtilegu og raunverulegu lífi, þar sem við skiljum að natni við garðinn okkar skilar okkur betri næringu og að rigningin er raunverulega drykkjarvatn, lífgjafi? Það er í raun ótrúlegt og svona margir láti bjóða sér að sóa lífi sínu í að vinna fyrir fyrirtæki og stofnanir í stað þess að hafa allan tímann fyrir það sem það raunverulega langar að gera. Hvert unnið og greitt handtak innan þessa kerfis er vatn á mylluhjól samfélagsins en til hvers að láta hjól þessa samfélags snúast? Hvert hefur það leitt okkur hingað til?

Margir vinna með þá möntru í huganum að „maður verði nú að eiga í sig og á“ en þegar t.d. einhver vinnur í matvörubúð allan daginn til að eiga fyrir máltíð handa sér og sínum og húsaskjól, vitandi það að rúmlega helmingur launa sinna fer aftur til atvinnurekandans, matvöruverslanarinnar, og að nánast engin hluti þeirra fer til þeirra sem upphaflega framleiddu matinn, þá er eins og það komi upp error í jöfnunni. TILHVERS Í ÓSKÖPUNUM AÐ VINNA UNDIR RASSGATIÐ Á EINHVERJUM SEM SKIPTIR MANN ENGU MÁLI?

Á jafn mörgum klukkutímum dag og flest fólk á Íslandi eyðir í vinnu sem því drepleiðist í og með fólki sem því líkar jafnvel ekkert vel við, gæti það slegið fleiri en tvær flugur í einu höggi: verið með fjölskyldu sinni og vinum, ræktað og veitt sér til matar, dyttað að hýbýlum sínum, sinnt samfélags- og áhugamálum og notið ásta án þess að nokkurntímann að þurfa að fara eftir klukkutifi einhvers annars.

„Fáðu þér vinnu!“ og „Þarf þetta fólk ekkert að vinna?!“ eru frasar sem að andfúlir, uppþornaðir og staðnaðir einstaklingar fussa út úr sér þegar þeir skilja ekki afhverju fólk ákveður að brjótast undan hefðinni. Þetta viðmót afgreiðum við á einfaldan veg, brosum til viðkomandi en gefum honum banvænt augnarráð á sama tíma. Þetta viðhorf er nefnilega óþolandi og ólíðandi og berstrípar vinnudýrkun íslensku samfélagsrollunar. Já, moka skurði í algjörri glóruleysu frekar en að njóta lífsins.

Núna væla Samtök Atvinnulífsins og Samtök Iðnaðarins í kór um að það sárlega vanti vinnu fyrir fólk. 10 þúsund mans eru atvinnulausir og það þykir áhuggjuefni. Vinnumálastofnun talar um áhættuna við það að fólk sé of lengi án atvinnu, því þá er hætta á að það komi aldrei aftur inn á vinnumarkaðinn. Auðvitað eru einhverjir sem leggjast í þunglyndi og finnast þeir vera gallað tannhjól sem þjóni ekki maskínu samfélagsins, auðmagnsins. En svo eru bara svo margir sem blómstra þegar þeir uppgötva sköpunina og skemmtileg heitin við það að hafa allan heimsins tíma til að lifa fyrir sig og með sínum nánustu. Hugmyndaflugið fer af stað á þúsundföldum fyrri hraða og upp koma endalausar hugmyndir sem viðkomandi vill gera og gerir. Sjálfsbjargarviðleitnin er nefnilega skapandi. Eftir slíka uppgötvun hefur fólk vitanlega engan áhuga á að koma aftur til baka í maskínuna til að slíta sér út sem tannhjól. Svona uppgötvanir eru vitanlega áhyggjuefni fyrir yfirvöld því þarna missa þau tökin. Án tannhjólanna ganga yfirvöld ekki og án virkni maskínunnar stjórna þau okkur ekki.

Þegar hér er komið við sögu í greininni heyrir Aftaka fólk garga: „Helvítis afætur, þið lifið bara á atvinnuleysisbótum sem við þurfum að pranga út fyrir.“ Að þeim grátkár loknum, ræskir Aftaka sig og segir hátt og skýrt og án nokkurrar bligðunnar: „Hættum að vinna!“

Hvort sem fólk svo velur að vera á bótum eður ei er gott að hafa í huga að bætur eru mikið réttnefni. Þetta eru skaðabætur fyrir að vera fæddur inn í þetta skítasamfélag. Flest fólk á bótum er búið að vinna 70.000.000 falt fyrir þeim með framlagi sínu til samfélagsins og öllum kvölunum sem það hefur þurft að fara í gegnum fyrir að vera óspurður fæddur inn í samfélagið. En þeir sem hafa uppgötvað gleði lífsins á ungaaldri þurfa ekkert að vera skömmustulegir – nei, formæður þeirra og feður unnu þetta líka 70.000.000 falt og fengu aldrei neitt annað en skít og borgaralega jarðaför fyrir vikið. Allir geta því gengið beinir í baki með bætur í vasanum. Það þarf engum að skammast sín fyrir að þiggja miskabætur frá fyrrum kúgara sínum. Dómskerfið myndi aldrei samþykkja það fyrir rétti og því ber að nýta þá möguleika sem nú þegar eru fyrir hendi.

Margt atvinnulaust fólk vill af pólitískum ástæðum ekki þiggja bætur frá ríkisskvabbinu. Sú afstaða er ekki síður sterk, viðkomandi vill þá sem minnst eða ekkert hafa með þetta helvítis kerfi að gera og vill finna aðrar leiðir til að lifa. Þannig lærir fólk hratt að bjarga sér og lærir að lifa á þann hátt að það kemst upp með að nota sem minnsta eða enga peninga. Því nóg er af öllu í þessu samfélagi ef maður hefur bara augu fyrir leyndum fjársjóðum.

Og ef við hættum öll að vinna þá fyrst getum við farið að setja saman samfélög sem eru án kvaða en geta samt séð um fólkið sitt. Viðurkennum það bara – það fílar enginn þetta samfélagsform sem við búum við nema hann sé úr Garðabænum og sé með anarkistafuglahræður í garðinum sínum.

Í profkjörsbaráttu Gísla Klifurmúsar Marteins kastar sá grænþvegni kapítalisti fram spurningu á þennan veg:

Aftaka svara þessu skýrt og skorinort:

Því við vinnum ekki, í merkingunni sigrum, með því að vinna launavinnu. Við töpum dýrmætum stundum úr annars óendalega margbreytilegu og áhugaverðu lífi! Við ljúkum þessari hvatningu okkar til atvinnustöðvunar með orðum Intrum Justica: Ekki gera ekki neitt… Gerðu eitthvað sem skiptir máli!

Bravó! Aftaka á ammæli í dag og er orðin fullvaxta tveggja ára skrímsli með beittar tennur og óklipptar, skítugar táneglur. Í tilefni tryllidagsins höfum við tekið saman lista yfir mest skoðaða efni síðunnar frá upphafi. Seinna í dag, þegar rifinn gjafapappír þekur gólfið og nammiklístur læsir lyklaborðinu, mun ammælisbarnið drulla út úr sér öðrum lista: uppáhaldsefni Aftöku sjálfrar. Þangað til getið þið kætt ykkur eða grætt með upprifjun á vinsældarhátindum barnsins óblíða. Gjöriðisvovel:

31. Blóði drifinn Nató-mógull óttast andspyrnuna
Í nóvember 2008, stuttu eftir að fólk réðst gegn lögruglustöðinni til að frelsa Bónusflaggarann henti einlægur aðdáandi „íslenska hersins“ heimagerðu myndbandi inn á YouTube, um óttann sem stafaði af anarkistum á Íslandi. Á endanum var hann enginn mógúll heldur skíthræddur væskill og er nú búinn að fjarlægja myndbandið.

30. Anarchists Squat in the Center of Reykjavík
Aftaka setti upp litla enskumælandi klón af sjálfri sér þegar hæst heyrðist í pottum og pönnum, og of fáar gangstéttarhellur flugu um loftin. Margar af þeim fáu greinum sem birtust hér á ensku náðu ansi langt út fyrir landsteinana, voru oft á tíðum þýddar á fjölda tungumála og flugu á milli anarkistavefsíðna. Hústakan á Vatnsstíg var þar á meðal.

29. Frásögn frá Hótel Borg
Frábær endir á ömurlegum sjónvarpsþætti og uppörvandi ári. Sigmundur Ernir sagði að skorið hefði verið á lýðræðislega umræðu en fyrir okkur var bara löngu kominn tími á að skera tímabundið á pakksbarkann.

28. Actions continue in Iceland
Já, aksjónir héldu áfram á Íslandi og úgglendingar fylgdust áfram með.

27. Nei þýðir ha, nauðgun er þjóðarsátt!
Ein af fáum færslum Vinsældalistans sem fjallar ekki um mótmæla- eða líkamlegs andófs-tengt efni og sú eina sem snýr að málefnum kynjanna. Nauðganir eru samþykktur partur af prógramminu þegar kemur að íslenskum útihátíðum – og þegar betur er að gáð, hegðun sem er afskaplega lýsandi fyrir allt annað í mannlegu samfélagi. P.s. Aftaka hafði ekki tíma til að fjalla um nýlegri bílveltu Árna Johnsen en fagnar því stíft nú á ammælisdaginn að Lundaníðingurinn hafi fengið að fara í nokkra kollhnísa í grænni lautu.

26. Löggan er líka óvinur!
Skyldulesning í grunnskólum! En einhverjir… *hóst* Appelsínugula hreyfinging *hóst*… virðast ekki hafa lesið heima.

25. hæ hó og jibbí jeijj það er kominn fyrsti maí
Barnaníðsdagatal Glitnis var ein af fyrstu hnappagatsrósum Aftöku og vöktu upp nauðsynlega umræðu um hlutverk barna í ímyndarsköpun fyrirtækja og um auglýsingar almennt. Síðar kom í ljós að barnaníðið var ekki eingöngu myndlíking því meðal stuðandi fréttum af viðbjóði íslensku bankana voru fréttirnar af barnalánum Glitnis. Hægt er að skoða öll barnaníðin með því að gramsa hér.

24. Má bjóða þér pipar eða gas? – Undirbúnings- og viðbragðsleiðbeiningar
Eiturefnaárásir ruglunnar virtust koma sjokkeruðum Samfylkingarmærðum og öðrum miðstéttarfuglum í opna skjöldu. Fáir vissu hvernig ætti að bregðast við eða komast hjá afleiðingum eitursins og því skelltum við upp gagnvirkri upplýsingasíðu sem virðist hafa sinnt hlutverki ágætlega.

23. Hvítliðasveitin
Kannski hefði gamanið bara aukist ef hótanir um endurkomu hvítliðanna hefðu orðið að veruleika. En við vitum enn hverjir sumir þeirra eru…

22. Loksins, loksins! – Rúður Lögreglustöðvarinnar brotnar
Við stöndum ennþá við þetta: Loksins, loksins var ráðist á gasstöðina við Hlemm! Birni okkar Bjarna varð ansi brugðið og einverjir sjokk firringarbókahópar ýttu undir lestur greinarinnar. Í dag er vert að segja: Meira, meira svona!

21. HÚSTAKA Á VATNSTÍG Í VANDA!!!
Með nokkra klukkustunda fyrirvara var kallað eftir samstöðufundi við tökuhúsið á Vatnsstíg. Hundruðir mannskepna svöruðu kallinu og stóðu vaktina þangað til undir morgun. Og það var heldur fyrr en þá, eftir að þau síðustu fóru í háttinn, að bullusveitin mætti, útþanin af orkudrykkjum og skemmdarfíkn, og lögðu húsið í rúst.

20. Samstöðumótmæli vegna hústökunnar
Eftir að ruglan hafði brotið allt og bramlað, lamið fólk og fangelsað, safnaðist fólk enn saman – í þetta sinn við gasstöðina. Í kringum þessa hústöku mynaðist frekar einstök samstaða af róttæku meiði, eitthvað sem mætti stækka og dafna enn frekar.

19. The Squat Evicted – Three Hours of Resistance Against the Special Force
Sjálfsvörnin – og sirkusatriði sérsveitarinnar – vöktu athygli þó engir væru mólótov-kotkeilarnir í þessu boði.

18. Pólitísk hústaka í Reykjavík!
Yfirlýsing hústökunnar á Vatnsstíg.

17. The Icelandic Government has Collapsed… and then what?
Eftir unggæðingslegar yfirlýsingar margra mótmælenda um sigur í kjölfar falls ríkisstjórnarinnar sendu anarkistar frá sér greiningu á ástandinu og hvatningu til frekara andófs. Eins og margt annað efni anarkista hér á landi, fór þessi yfirlýsing víða.

16. Við erum terroristarnir Mr. Brown, don´t forget that!
InDefence afhjúpuðu rasisma sinn í sínu fyrsta skrefi, þegar „Við erum hvít og sæt“-herferðin þeirra fór í gang. Sagan segir að InDefence sé enn að og ekki batnar það…

15. í kína drepa þeir líka menn
Mannskepna nokkur gaf tröppum kínverska sendiráðsins sinn rétta lit og hlaut sérstaklega mikinn stuðning fyrir vikið, miðað við að atburðurinn átti sér stað „fyrir kreppu“ – áður en það varð hipp og kúl að sletta málningu. Er Jan kannski Skap-Ofsi?

14. Ýmsar upplýsingar tengdar aktívisma
Fullt af góðum upplýsingum um fyrstu skref uppreisnar og andófs – og mjög góðar upplýsingar um hvernig komast skal hjá því að yfirvöld komist á sporið. Við mælum sérstaklega með því að fólk taki næsta skrefið og þó fólk læri best af því að framkæma, er til fullt af nytsamlegum upplýsingum í bókum og á neti.

13. Ríkisstjórnin er ódýrt svín!
Þetta þekkja allir.

12. Dr. Gunni: Hvorki mæjones né í krossinum – en einhverstaðar þar á milli
Dr. Gunni sagðist vera alveg sama um þetta og benti lesendum sínum á greinina. Öskra! hafði fyrr um haustið ráðist gegn markaðsvæðingu Doktorsins á sjálfum sér en sjaldan áður hafði heyrst gagnrýni á neytendaprumpið sem hann raunverulega er. Það fór illa í marga.

11. Er þeim alvara?
Það bara varð einhver að bjarga orðspori anarkista og leiðrétta þennan hræðilega orðróm um að forræðishyggjukrati hefði haft eitthvað að segja um þann litla millitans sem spratt upp veturinn 2008-2009. Við óskuðum þess heitast að komast í kjölfarið í Smáfugla AMX en náðum ekki lengra en á Eyjuna, sem misskildi þetta allt saman, las eflaust ekki greinina og birti link á hana undir titilinum: Aktívistar til varnar Álfheiði.

10. Food Not Bombs
Uppáhaldsveitingastaður Aftöku.

9. ÚTVARP AFTAKA!
…af einhverjum ástæðum.

8. Hústakan – baráttan að innan
Ruglan reyndi að eyða myndum sem teknar voru inni á Vatnsstíg á meðan þessi fyrsta „Björgun heimilunum“ nýmyndaðrar ríkisstjórnarinnar fór fram. En ruglan kann víst ekkert voða vel á tæknina og ljósmyndarinn/hústakarinn endurheimti myndirnar… svona rétt til þess að gera þetta aðeins neyðarlegra fyrir sérsveitarbullurnar.

7. Varúð! Óeinkennisklæddir þrælar með myndavélar
Þessi grein átti eftir að valda meiri deilum en við bjuggumst nokkurn tíma við. Í fyrsta sinn þennan veturinn var af einhverju ráði fjallað um njósnir og skrásetningu ruglunnar á pólitísku andófi og fór það afar illa í sætisvermaranna við Hlemm. Í kjölfarið fjallaði DV meðal annara um málið og umræðan um njósnir ruglunnar lifðu það sem var andófs. Við á Aftöku gerðum krítíska málamiðlun, hvers réttmæti má svo sannarlega deila um. Seinna birtum við þó aftur mynd af umræddri ruglu og finna má vísbendingar um hana hér.

6. Óháðir og Pólitískir miðlar
Allt í einu voru til fullt af miðlum sem tóku ekki þátt í lyginni um hlutleysi fjölmiðla og tóku margir hverjir mjög harða afstöðu gagnvart yfirvaldi og kapítali. Sumir lifðu veturinn af – aðrir ekki – en síðan doðinn skall á hefur samt sem áður bæst í hópinn. Og orðrómur er í gangi um að nýr prentaður, róttækur og pólitískur miðill sé á leiðinni á göturnar.

5. Agent Finger Licker investigates Dominos
Flestir sem hafa lesið hafa að öllum líkindum lent inn á henni óvart. Á hverjum degi kemur ótrúlegur fjöldi fólks inn á Aftöku eftir að hafa leitað að orðinu Dominos á netinu. En greinin var hvort sem er góð.

4. Áramótaannáll 2009
Enn eitt blómið í hnappagat Aftöku og ein af þeim greinum sem vöktu athygli kapítalískra fjölmiðla á Íslandi. Það er óþarfi að lýsa honum of mikið – lesið hann bara ef þið eruð ekki búin að því.

3. SKÍTUM Á KOSNINGAR!!!
Já, bókstaflega!

2. Direct Action in Iceland
Fyrsta greinin sem sagði frá því á ensku um hlut anarkista í andófi síðasta vetrar. Þessi grein var þýdd á tugi tungumála og á hverjum degi fengum við bréf frá fólki sem sagðist hafa lesið hana, verið hrifið, dreift henni, þýtt og hvatti anarkista til að halda andófinu áfram. Okkur var það virkilega kært og vonandi hafa aðrir anarkistar sömu sögu að segja.

1. Önnur tilraun…
Eftir að myndband kjörklefakúkarans hafði hlotið athygli Vísir.is, sem benti lesendum sínum á færsluna „Skítum á kosningar“ var myndbandið fjarlægt af ritskoðunarfasistunum á YouTube. Við fórum þá aðrar leiðir, sjokkeruðum meira að segja bresku Indymediu, sem leyfði á endanum myndbandinu að vera þó fréttin sjálf hafi verið falin. Aldrei áður og aldrei aftur hafa eins margir lesið Aftöku á einum degi, 33 þúsund manns þann 27. Apríl, daginn eftir kosningar. Kjörklefakúkurinn náði inn á nokkra árslista annara miðla, m.a. vermdi hann kærkomið 18. sæti atburðalista Mónitors 2009 – en hér fær hann sæti við hæfi: 1. sætið! Sú staðreynd segir eflaust meira um íslensku óþjóðina en um eiganda afturendans?

Áður en lengra er haldið er nauðsynlegt að taka tvennt fram. Annars vegar hefur það nokkrum sinnum áður gerst að svokallaðar „innanborðsdeilur“ eigi sér stað á opinberum vettvangi meðal anarkista hér á landi – og það einmitt hér á Aftöku. Í kjölfar atburðar þann 17. júní 2008, þegar anarkisti vippaði sér upp á þak stjórnarráðsins við Lækjargötu, skar á snúru fánastangar á þaki hússins og kom fána Jörundar Hundadagakonungs fyrir á fánastönginni, blöskraði greinahöfundi vefsíðunnar Anarchism.is sem þá var virk – eða var í það minnsta á netinu – og skrifaði harðorða grein gegn þeim sem hann kallaði „lífsstíls-anarkista“. Við á Aftöku svöruðum honum auðvitað um hæl og í kjölfarið myndaðist umræða sem virtist fara afar illa í marga anarkista, því ítrekað vorum við gagnrýnd fyrir að stuðla að innanborðsdeilum sem hefðu aðeins eitt í för með sér: klofningu meðal anarkista á Íslandi.

En gagnrýnin á Anarchism.is var auðvitað einungis til þess fallin að henni væri fylgt eftir; að þeir anarkistar sem sætu undir smásjá gagnrýnandans svöruðu fyrir sig og sína líka. Einhverjir myndu kannski kalla það lýðræðislega umræðu en við kjósum að kalla það samskipti. Og nú, þegar við svörum VV og höldum þannig áfram samskiptum við anarkista á Íslandi, getum við ekki annað en vonað að allar ásakanir um klofningu og sundurlyndi verði skildar eftir utan umræðunnar. Fólk býst varla við því að ásakanir VV fengju að standa ósvaraðar? Og þá sýst VV sjálfur!?

Hins vegar er vert að taka það fram að við áttum okkur ekki alveg á því hvað VV á við þegar hann alhæfir um „íslenska anarkista“. Íslenskir anarkistar – eða anarkistar á Íslandi eins og við viljum heldur kalla þá – eru ekki einn samstilltur hópur eins og sést einmitt svo skýrt á grein VV, og því vekur það furðu að hann skuli alhæfa svona um eins misjafna og fjölbreytta hreyfingu og hreyfing anarkista er.

Bandbrjálaðir Leninistar og blindfullir unglingar á Borgarnesi
Til að byrja með segist VV vera orðinn „langþreyttur á því að verja hugmyndafræði [sína] – anarkismann – fyrir ranghugmyndum hins borgaralega samfélags“. Hann segist vera þreyttur á að þurfa að „verja hugmyndafræði sem byggir á mannúð, samvinnu, frelsis-, réttlætis- og jafnréttishugsjónum“ fyrir þeim hugmyndum „að anarkistar séu lítið annað en skemmdarvargar og ofbeldisseggir [sem] séu á móti bókstaflega öllu“ – að anarkisminn sé ekki annað en „umgjörð utan um skemmdarfýsn og hatur“.

Og VV veit víst hvaðan ranghugmyndir hins borgaralega samfélags koma – nefnilega frá skoðanasystkinum hans sem keppast við að „viðhalda ranghugmyndunum, ala á fordómum, og baða sig svo upp úr neikvæðri umfjölluninni“ sem anarkistar hljóta í kjölfarið.

En í stað þess að benda á þessar ranghugmyndir og staðfesta að þær séu raunverulega „rangar“ – og í stað þess að benda á konkret dæmi um hvernig skoðanasystkini hans ala á fordómum og baða sig svo uppúr neikvæðri athygli – reifar VV sína söguskoðun á herskáu andófi anarkista á 19. og 20. öldinni. Það er svo ekki fyrr en að því loknu sem fyrsta dæmið um myndum ranghugmynda birtist lesendum, sem að sögn VV er dásömun anarkista á ofbeldisverkum „bandóðra Leninista eins og RAF“ (Rote Arme Fraktion eða Baader-Meinhof eins og skæruliðahópurinn þýski hefur oft verið kallaður).

Eftir mikla leit tókst okkur ekki að finna þessa dásömun sem VV heldur fram að hafi átt sér stað. Hér á Aftöku fundum við eina tilvitnun í Ulrike Meinhof, einn af liðsmönnum RAF, en sú tilvitnun átti afskaplega vel við greinina sem hún birtist við – algjörlega óháð pólitískri draumsýn Ulrike eða annarra „bandóðra Leninista“. Reyndar er tilvitnunin svo falleg og viðeigandi þegar við kemur herskáu og róttæku andófi gegn ríkjandi kerfi, að við ráðum ekki við okkur og birtum hana hér aftur: “Protest is when I say this does not please me. Resistance is when I ensure what does not please me occurs no more.”

Eflaust hafa einhverjir anarkistar stúderað sögu RAF og annarra vopnaðra andófshreyfinga sem spruttu upp úr mótmælunum gegn Víetnamstríðinu, til að mynda hinum bandarísku The Weather Underground. Öskra! – hreyfing byltingarsinnaðra stúdenta, sýndi í vetur heimildarmynd um síðarnefnda hópinn og hér á Aftöku hafa að sama skapi birst greinar sem að einhverju leyti fjalla um hann og sömuleiðis The Black Panthers hreyfinguna. Enda ekkert athugavert við að kynna sér söguna og velta fyrir sér tilkomu vopnaðs andófs, upp úr hverju það sprettur og hver réttlætingin er fyrir því; hvaða árangur það ber og hvaða árangur var lagt upp með. En ekkert af þessu felur í sér þessu umtöluðu „dásömun“ – ekkert!

Svipaðar rangar ásakanir koma svo fram hjá VV þegar hann segir íslenska anarkista (og á þá líklega við þá alla eða hvað?) vera „vælandi á heimasíðum“, eyðandi tíma sínum í að „rífast um hvort unglingar í Borgarnesi séu að hneigjast til anarkismans vegna þess að þeir í blindfullu æði köstuðu bensínsprengju í lögreglustöð!“ Þessi rifrildi er hvergi að finna en í umtöluðum áramótaannál Aftöku segir að bjartasta von ársins 2009 séu krakkarnir sem „köstuðu mólótov-kokteilum í lögreglustöðina á Borgarnesi.“ Í umræðunum sem mynduðust vegna annálsins, og spanna tæpar áttatíu athugasemdir, er hvergi frekar minnst á unglingana á Borgarnesi; engin rifrildi um hvort þau séu anarkistar eður ei. Hér er VV aftur að bulla!

Og í þetta sinn er það fleira sem sker í eyrun en hrein og klár lygin. Hér er um að ræða sömu fordómana og ímyndaróttann sem birtust í janúar síðasta árs þegar lögreglan og sjálfskipaðir leiðtogar uppreisnarinnar tóku saman höndum og fordæmdu ofbeldi og skemmdarverk sem þau sögðu ekki vera hluta af mótmælunum og ekki vera framkvæmd af mótmælendum, heldur góðkunningjum lögreglunnar, eiturlyfjaneytendum og óeirðarseggjum. Bæði lögreglan og talsmenn friðsamra mótmæla gáfu með orðum sínum til kynna að eiturlyfjaneitendur og góðkunningjar lögreglunnar hefðu engu að mótmæla og ættu þar af leiðandi ekkert erindi niður á Austurvöll.

Með skrifum sínum gefur VV til kynna að mólótov-árásin á lögreglustöðina á Borgarnesi sé einungis tilkominn vegna áfengisneyslu þeirra sem köstuðu kokteilunum. Við á Aftöku getum fallist á að áfengisneysla og árásir gegn öflum á borð við lögregluna sé ekki alltaf gáfulegasti kokteillinn – en þá einungis ef árásarfólkið kemst ekki upp með verknaðinn, því þannig mun lögreglan og samfélagsrýnar á borð við VV gera lítið úr árásinni og aftengja hana öllu nema áfengisfíkn. Við höfum aldrei haldið því fram að anarkistar hafi verið á ferð í Borgarnesi þann 26. nóvember sl. og satt best að segja skiptir það okkur litlu sem engu máli. En það er fjarstæða að halda því fram að árásin hafi verið hugsunarlaus; laus við vel skiljanlega og réttmæta andúð árásfólksins á lögreglunni.

Og fyrst við erum að tala um hugmyndir þá er það er VV kannski ókunnugt en það hafa ekki allir tíma, aðstöðu eða áhuga á að liggja yfir bókum, stúdera sögu, heimspeki og orðræðu, og þjálfa sig upp í að geta útskýrt pólitíska afstöðu sína með fræðilegum hætti. Sumt fólk lifir einfaldlega lífinu og verður fyrir reynslu sem það byggir skoðanir sínar og viðhorf á; skoðanir sem ekki verða lítillækkaðar með ásökunum að vera ekki nógu fræðilega greindar og útskýrðar.

Ímyndaður óraunveruleiki – eru Marxistar að meikaða?
Og hér er ekki við staðar numið hvað varðar fullyrðingu VV um hina vælandi anarkista. Síður en svo, því hún kemur í beinu framhaldi af því þegar VV tekur sig til og útskýrir hversu „úr tengslum íslenskir anarkistar eru við raunveruleikann sem þeir búa við“. Að hans sögn hafa Marxistar hér á landi stofnað til heimvarnarliðs sem á að koma til með að verja fólk fyrir ríkisvaldinu þegar að því kemur að lögreglan fer að henda fólki út úr húsum sínum með valdi. Á sama tíma og þetta á sér stað, segir VV að anarkistarnir séu á netinu að væla um ofangreinda mólótov-árás, og gefur þannig til kynna að Marxistar séu að gera eitthvað en anarkistar ekkert. Þeir síðarnefndu eru nefnilega ekki í tengslum við raunveruleikann!

Þessi alhæfing er svo illa ígrunduð að henni er vart svaravert. En við svörum henni samt, þó það sé erfitt að átta sig á því hvar skal byrja. Sjáum nú til:

Til að byrja með hefur það algjörlega farið fram hjá okkur á Aftöku (sem auðvitað tölum ekki fyrir hönd allra anarkista á Íslandi, svona rétt til að minna á það) að Heimavarnarliðið séu Marxísk samtök eða eitthvað í þá áttina. Það getur vel verið að Marxistar hafi staðið að stofnun þess en hverjum þeim sem vill berjast gegn kúgun ríkisins og hindra að lögreglan beri fólk út af heimilum sínum og út á götuna, er frjálst að ganga til liðs við Heimavarnarliðið. VV virðist hins vegar vita það að engir anarkistar hafi gengið í hópinn eða hugsi sér að gera svo, heldur ætli þeir sé að halda áfram að rífast um lögreglustöðina á Borgarnesi á netinu – sem þeir hafa reynar aldrei gert hingað til, en það er líklegast aukaatriði fyrir VV.

Hann hefur þar að auki líklega verið of upptekinn við að ímynda sér fyrrnefnd rifrildi og dásömum anarkista á Leninistum, til að átta sig á því að hópur anarkista hefur í tvö ár staðið á Lækjartorgi hvern laugardag og gefið mat undir nafni hinnar þrjátíu ára gömlu og alþjóðlegu anarkistahreyfingar Food Not Bombs. Matargjöfin er samblanda af beinni aðgerð gegn sölu og framleiðslu matar innan hins kapítalíska markaðskerfis annar vegar, og fordæmi fyrir annars konar samfélag hins vegar; „samfélag þar sem þarfir fólks vega þyngra en græðgi og ríkidæmi“, svo við vitnum beint í yfirlýsingu Food Not Bombs hópsins.

Okkur líður hálf kjánalega að þurfa að telja þetta upp fyrir anarkistanum VV en þar að auki hafa anarkistar haldið uppi ötulli baráttu fyrir lífsréttindum flóttamanna sem koma hingað til lands.

Anarkistarnir sem standa að Saving Iceland hreyfingunni hafa barist gegn stóriðjuvæðingu Íslands – eyðileggingu íslenskra öræfa fyrir álframleiðslu – og gert það í samvinnu við andófshreyfingar víðs vegar í þriðja heiminum, þar sem neikvæð áhrif álframleiðslu og virkjanaframkvæmda eru enn sýnilegri en hér á landi.

Öskra! – hreyfing byltingarsinnaðra stúdenta, virðist á öllum sýnilegum ummerkjum að dæma vera að mestu leyti byggð upp á anarkískri hugmyndafræði, og þó lítið hafi heyrst frá hreyfingunni upp á síðkastið verður seint sagt að hún hafi setið auðum höndum frá því að hún spratt upp í janúar síðasta árs.

Anarkistar tóku yfir hús við Vatnsstíg í vor og spíttu inn í samfélagsumræðuna, sem þá var yfirfull kosningaáróðri stjórnmálaflokkanna, bráðnauðsynlegri umræðu um togstreitu eigna- og nýtingarréttarins. Viku seinna þegar sérsveit Ríkislögreglustjóra mætti á staðinn og hugðist henda fólkinu út, börðust anarkistarnir af þó ekki nema hálffullum móði, en héldu sérsveitinni frá í þrjá tíma, vopnaðir grænmeti og mjólkurafurðum einum saman. Þetta færði þeim reynslu sem gætu nýst Heimavarnarliðinu vel – ef það þá kemur einhvern tíma til þess að það verji eitthvert heimili fyrir árásum lögreglunnar.

Þrjár virkar vefsíður anarkistar eru í gangi þessa stundina og fyrsta anarkistatímaritið Íslandssögunnar – Svartur Svanur – leit dagsins ljós síðasta vetur. Stærðarinnar anarkistabóksafn hefur verið starfrækt hér árum saman og sömuleiðis bókaútgáfan Andpsyrna, sem er jú einmitt sá vettvangur sem VV kaus að birta ásakanir sínar á.

Þurfum við svo eitthvað að ræða þátttöku og árangur anarkista í uppreisninni sem sífellt er kölluð búsáhaldabyltingin? Flestir eru sammála um að anarkistar hafi ýtt henni áfram, hvatt til almennrar óhlýðni og þannig átt stóran þátt í falli ríkisstjórnarinnar.

Öllu þessu virðist VV hafa misst af í heilasmíði sinni á óraunveruleikaheimi íslenskra anarkista. En hann sleppur ekki svona auðveldlega. Ábyrgð fylgir alhæfingum á borð við hans og við krefjum hann því svara. Eru anarkistar á Íslandi virkilega svona ótengdir raunveruleikanum sem þeir búa í?

O… of… ofb… ofbeldi! (já einu sinni enn!)
Sem betur fer hættir VV við að sálgreina anarkista og afgreiða það sem hann kallar „óeirðafíkn margra aktívista út frá pathologiskri örvæntingu þeirra sem vilja gjörbreytt ástand en sjá ekki fram á það“. Og hann viðurkennir meira að segja að hafa sjálfur staðið í níhilískri andúð á samfélaginu „með tilheyrandi ofbeldisdýrkun“ eins og hann vill að orði komast. En hvaðan kemur þessi „dýrkun“ sem hann talar um? Á hverju byggir hann fullyrðingar sínar um að meðal anarkista á Íslandi sé til staðar dýrkun á ofbeldi? Það er jú einna helst ofbeldi sem anarkistar berjast gegn – er það ekki?

Þegar hér er komið sögu verður augljós sá ágreiningur sem á sér stað milli anarkista um hvað ofbeldi er, hvenær því sé beitt og af hvaða einstaklingum eða öflum. Margir anarkistar skilgreina yfirvald eitt og sér sem form ofbeldis; þegar lítil elíta manna stjórnar stórum samfélögum og beitir fyrir sér einkaleyfi undirmanna sinna, lögreglunnar, á ofbeldi. Að sama skapa má greina sjálfskipuð yfirráð mannsins yfir náttúrunni og leyfi hans til að ganga ótakmarkað á náttúrulegar auðlindir jarðarinnar, sem ofbeldi.

Anarkistinn og rithöfundurinn Derrick Jensen hefur sett fram það sem hann segir vera almennt samþykkta skilgreiningu á orðinu ofbeldi í svokölluðum siðmenntuðum samfélögum. Samfélagið – og þetta hljóta allir anarkistar að sammælast um – er byggt á stigveldispíramída. Ofbeldisfullir verknaðir eru samkvæmt honum aðeins álitnir ofbeldi ef þeir færast upp stigveldið, t.d. þegar valdalaus maður lemur lögreglumann. Komi ofbeldið hins vegar ofan frá og fari niður, t.d. þegar lögreglumaður lemur valdalausan mann eða þegar risastífla drekkir tugum ef ekki hundruðum ferkílómetra ómannlegs lífs, er látið eins og það hafi ekki átt sér stað. Eða það er kallað öðrum nöfnum á borð við réttlæti, lög og reglur og þar fram eftir götunum.

Þessi skilgreining – sem svo sannarlega er sönn, butséð frá hvort fólk er meðvitað eða ómeðvitað um hana – ákvarðar hvers konar hegðun er réttlætanleg og hvaða hegðun er óréttlætanleg í þessu samfélagi. Og það virðist eiga við um anarkista jafnt sem aðra. Þess vegna fer það fyrir brjóstið á VV að hér á Aftöku sé ítrekað hvatt til þess að pólitískt ofbeldi sé ekki hunsað, heldur því beitt af fullri hörku gegn ofbeldisfullum öflum ríkisins.

Einstaklingur fæðist inn í þennan heim, óaðspurður og óumbeðinn. En hann fæðist inn í ríkjandi kerfi sem færir honum frelsisskerðingu og kröfu um að feta í lífi sínu fyrirframgefna og einsleita slóð. Hann hefur um tvennt að velja: að taka þátt eða streitast á móti. Og fyrir hvort tveggja er honum umbunað með stýringu og ofbeldi. Tilvist manns í mannlegu samfélagi neyðir hann til selja líkama sinn og tíma til þess eins að geta haldið sér á lífi, þó engin af þeim hindrunum sem standa í vegi fyrir að hann lifi frjáls séu náttúrulegar. Þær eru allar skapaðar af yfirvöldum og er öllum viðhaldið af yfirvöldum. Þetta er ofbeldi í sinni hreinustu mynd.

En það virðist sem margir, og jafnvel anarkistar, séu ekki tilbúnir til að viðurkenna þetta ofbeldisfulla eðli samfélags sem byggt er á slíku stigveldi, heldur gangist sjálfviljugir undir barsmíðar kerfisins í afneitun sinni á ofbeldinu sem beitt er gegn þeim. Og sökum þessa keppist fólk við að halda í kennda friðsemdina, jafnvel þegar kemur að baráttu gegn ríkinu og öðrum formum yfirvalda; að bíða og bíða langtímum saman eftir því að verða fyrir enn frekara og líkamlegra ofbeldi af hálfu yfirvalda í stað þess að ráðast beint gegn því.

Heimavarnarliðið sem VV er svo hrifinn af hefur tekið fram að það gangi friðsamlega fram í aðgerðum sínum en áskilji sér rétt til að verja hendur sínar; semsagt að beita fyrir sér sjálfsvörn ef kemur til ofbeldis af hálfu lögreglunnar. En hvað eru útburðirnir sem Heimavarnarliðið ætlar að berjast gegn annað en árás ríkisins? Ofbeldi ríkisvaldsins?

Það er eins og fólk telji sig þurfa að sanna fyrir náunganum sér við hlið að það búi undir kúgun og ofbeldi yfirvalda áður en það réttlætir fyrir sér gagnárás. VV segir til að mynda að þegar mótmæli gangi of langt að mati yfirvalda, muni „lögreglan beita ofbeldi og þá [sé] full ástæða til að svara því fullum hálsi.“ Þannig jánkar hann þeirri hugmynd að við búum við einhvers konar „frið“ eins og staðan er í dag; í það minnsta við ástand sem í samanburði við ástand annars staðar í heiminum eða á öðrum tíma í sögunni, er nógu „friðsamt“ til að réttlæta ekki ofbeldisfullt andóf.

VV segir að „ofbeldið sem slíkt [sé] hvorki æskilegt né aðdáunarvert“ og Aftaka tekur undir að það væri æskilegra ef fólk þyrfti ekki að setja sig í þau hættulegu spor að ráðast gegn valdinu með ofbeldi. Miðað við afl lögreglunnar og þann almenna stuðning sem ofbeldi hennar hefur – og þar með þann litla stuðning sem ofbeldi gegn lögreglunni hefur – er það alls engin draumastaða að ráðast gegn lögreglunni.

En einmitt það gerir árásarfólkið aðdáunarvert eða í það minnsta virðingarvert fyrir hugrekki sitt; að þora að ráðast gegn slíkri valdastofnun og ráðast gegn almannaáliti sem troðið hefur verið í haus fólks með markvissum ímyndarherferðum lögreglunnar sem hefjast strax í leikskólum kerfisins.

Það breytir því ekki að pólitísk ofbeldi í andófi er ekki markmið heldur aðferð. Ofbeldi er aðferð sem til að mynda má nota til að gera lögregluna óvinnufæra, veikja þannig innviði kerfisins og stuðla þannig frekar að hruni þess. Lögreglan þjónar m.a. því hlutverki að standa vörð um valdhafa og aðra eimbættismenn, stofnanir og meira að segja byggingar kerfisins. En séu lögreglumenn gerðir óvinnufærir, hver á fætur öðrum, gerir það þeim sífellt erfiðara að sinna þessum skyldustörfum sínum.

Er það ekki annars það sem anarkistar vilja? Hrun ríkjandi kerfis? Byltingu frekar en umbætur?

Og nú, það sem allir hafa verið að bíða eftir: Byltingin!
Þó það verði seint efast um að anarkistar vilji umbætur á kerfinu – hvað er hugmyndin um samfélag án yfirvalda annað en byltingarkennd? – er það alls ekki sjálfgefið að þeir sameinist í hugmyndinni um byltingu, í það minnsta ekki þess konar byltingu sem VV lýsir í grein sinni.

„Þegar kemur að byltingu mun verða ofbeldi. Það er sorgleg, en sönn, staðreynd“ segir VV og talar þannig um byltingu sem einn tiltekinn atburð. Eins og þegar komi að byltingunni breytist allt saman, eins og himininn opnist og andrúmsloftið umbreytist úr grámollulegu andrúmslofti doða og þöggunar yfir í orkufullt andrúmsloft byltingarinnar, þar sem lögreglan verður ofbeldifull eða ofbeldisfyllri og þá – sökum hins ógurlega byltingarástands – sé réttlætanlegt að berjast á móti og „vera viðbúinn. Kunna að búa til molotov-kokteila, vita hvar hægt sé að grafa upp handhæga steina.“

Og ekki ætlum við á Aftöku að fullyrða um atburði sem við höfum ekki upplifað sjálf. Vilji fólk kynna sér rússnesku og frönsku byltingarnar, og spænsku borgarastyrjöldina sem VV minnist einnig á, eru til gáfulegri staðir en Aftaka til að skoða. En við verðum samt sem áður að efast um þessa hugmynd um einhvern tímann komi að byltingunni frekar en að byltingin sé gegnumgangandi og stanslaust ferli. Vissulega verða til aðstæður sem virka líklegri en aðrar til að leiða af sér róttækar breytingar. Öll þau sem stóðu á Austurvelli síðasta vetur hafa eflaust fundið fyrir einkennilegri og sérstakri tilfinningu sem að öllum líkindum hafa aukist eftir því sem átökin hörnuðu. Vonir fólks og þrár voru misjafnar varðandi það sem koma skildi „ eftir“ að sýnilegasta markmið uppreisnarinnar – afsögn ríkisstjórnar Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks – væri náð. Sumir vildu bara nýja ríkisstjórn, nýtt fólk í gömlu nærbuxunum; einhverjir vildu skrifa nýja stjórnarskrá og halda þjóðfundi; aðrir vildu það sem kallað var beinna lýðræði, fleiri þjóðaratkvæðagreiðslur og möguleikann á óflokksbundnu persónukjöri til þings; enn aðrir vildu miklu róttækari og dýpri breytingar á öllu samfélaginu. Það sem hélt þessum annars fjölbreytta og ósamstæða hóp saman var án nokkurs vafa andrúmsloftið í samfélaginu, sem einhverjir myndu segja að hafi lyktað af byltingu.

Og við þessa skilgreiningu sættum við okkur: að stundum verði til ástand með sterkari byltingarlykt en önnur. Og það hefur sennilega verið raunin í frönsku og rússnesku byltingunni, þrælauppreisninni á Haítí, spænsku borgarastyrjöldinni á Spáni og hér á landi síðasta vetur. En ef við lítum á svokallaðar „byltingar“ sögunnar og skiljum hvað hefur gerst eftir þær, hvernig samfélögin sem farið hafa í gegnum þær hafa endað uppi, kemur í ljós að byltingin sem slík – einstakur atburður eða röð nokkra atburða á stuttum tíma – þarf alls ekkert að leiða af sér neitt betra ástand heldur en ríkti á viðkomandi stað fyrir byltingu. Harðræðisstjórnir hafa fljótt tekið völdin og troðið á fólki með framkvæmd sinnar hugmyndafræði; algjörlega á skjön við það sem kalla mætti almennan vilja andspyrnunnar sem knúði byltinguna áfram.

Og VV virðist hafa áhyggjur af þessu, því hann segir: „Það sem á eftir [byltingunni] kemur krefst hins vegar uppbyggilegs aðhalds og gagnrýni, ekki bölsýni og besserwisser-háttalags. Samstarfs á gagnrýnum grundvelli anarkismans, stanslausum tilraunum til að færa farveg byltingaraflsins í átt frelsis og réttlætis án þess að hrekja frá sér þeim öflum sem keyra byltinguna áfram.“ Með öðrum orðum, að atburðurinn bylting sé ekki nóg; að honum loknum þurfi að halda vinnunni áfram.

Búsáhaldauppreisnin er afskaplega gott dæmi um þetta, þó hún falli líklega ekki undir þá skilgreiningu sem VV á við þegar hann talar um byltingu. Fyrsta verkefnið tókst: að koma ríkisstjórninni burt. Öðrum kröfum, sem í upphafi var gert jafn hátt til höfuðs af uppreisnarfólkinu, t.d. að stokkað yrði upp í stjórnum Seðlabankans og fjármálaeftirlitsstofnanna, var ekki fylgt eins fast eftir en ný ríkisstjórn sá reyndar á endanum um að það yrði gert. Fólkið sem hafði staðið úti á götunum, fólkið sem var nýbúið að komast að því hversu uppörvandi og sterkt það getur verið að taka yfir svæði, sýna skoðun sína í verki og berjast af krafti gegn mótbárum, yfirgaf göturnar og sú gróska sem hafði átt sér stað í kringum uppreisnina drabbaðist að mestu leyti niður, tók krappa beygju í anda Borgarahreyfingarinnar eða umbreyttist í tækifærismennskuna sem einkennir öll síð-búsáhaldauppreisnar verkefnin, kreppumyndirnar og -bækurnar allar sem nú eru komnar markað. Jafn snöggt og hávaðinn braust út um haustið varð nú þögn sem ríkir enn.

Samkvæmt hugmyndum byltingarsinna og samkvæmt skrifum VV hefði þurft að halda byltingarferlinu áfram í átt að frelsi og réttlæti. Og því erum við sammál – búsáhaldauppreisninni hefði átt að fylgja eftir miklu betur en á endanum var gert. En í stað þess að spá of mikið í atburði sem samkvæmt hugmyndum VV flokkast sem bylting ættum við að horfa á þau dæmi sem hann tekur sjálfur.

Í kjölfar rússnesku byltingarinnar 1917 voru anarkistarnir Emma Goldman og Alexander Berkman meðal þeirra sem fóru til Rússlands til að upplifa byltinguna og fylgja henni eftir. Þrátt fyrir að hafa strax í upphafi rúmlega árs langar veru sinnar í Rússlandi, bæði orðið vitni að og heyrt sögur af því hvernig byltingarstjórn (bandbrjáluðu?) Bolsévíkanna kúgaði íbúa landsins, barði þá og hélt niðri, viðhélt fátækt þeirra og neyð á sama tíma og byltingarelítan lifði við mestu vellystingar – og þrátt fyrir að hafa orðið vitni af því hvernig yfirvöld kúguðu andófsfólk og þar með talið anarkista – ákváðu þau að gefa eftirfylgni byltingarinnar séns. En hverju gáfu þau séns? Eðlilegu áframhaldi byltingarástandsins eða valdníðslu byltingarstjórnarinnar?

Aðhald og gagnrýni anarkista í Rússlandi eftir byltingu var barin niður af yfirvöldum og það er ekkert sem bendir til þess að það sama væri ekki uppi á teningnum neins annars staðar þar sem byltingar a la Rússland 1917 eiga sér stað. En það er ekki þar með sagt að aðhaldið og gagnrýnin sem VV mælir svo sterklega með eigi þá ekki að eiga sér stað. Þvert á móti þarf aðhaldið að vera mun öflugra! Anarkistar mega ekki verða broddlausir og passífir þegar „wannabe-anarchist-friendly“ stjórnvaldssinnar ná völdum. Í þannig stöðu er jafnvel hvað nauðsynlegast að gefa ekki þumlung eftir.

En leggjum þá þessar tvær hugmyndir VV ofan á hvora aðra; annars vegar hugmyndina um atburðinn byltingu og eftirfylgni hennar, og hins vegar þá hugmynd að þegar komi að byltingunni veðri ofbeldi, löggan veðri brútal og þá verði í lagi að svara af fullum krafti, þá megi henda mólótov kokteilum og gangstéttarhellum og þar fram eftir götunum, en ekkert af þessu megi fyrr en byrjar að demba úr byltingarskýjunum. Má þá ekki búast við því að „eftir“ byltingu sé krafa um friðsemd, jafnvel ekkert andóf gegn eftirbyltingar-stjórnskipaninni fyrr en byrjað er að senda anarkista í útrýmingarbúðir og sauma úr þeim regnstakka? Hvernig er annars ákveðið hvað byltingarástandið er, hvernig það lyktar, hvernig það lýtur út, hvenær það er raunverulegt og hvenær ekki?

Mannkynssagan sýnir að í það minnsta frá upphafi siðmenningarinnar hafi mannfólkið ekki lifað við frið heldur hafa alltaf geisað átök. Ekkert bendir til þess að annar veruleiki sé raunverulegur á meðan mannfólkið býr á þessari plánetu. Auðvitað hafa hér og þar sprottið upp kommúnur, jafnvel í stærri sniðum en sem eitt heimili; samfélög á borð við Kristjaníu í Kaupmannahöfn og frumhippa samfélagið í Ascona, suður Sviss á fyrstu tveimur áratugum tuttugustu aldarinnar, til að nefna tvö af fjöldamörgum. En þessi samfélög hafa alltaf verið umvafinn kerfinu sem þau berjast gegn og fæstum þeirra tekist að breiða úr sér að einhverju ráði. Yfirvöld hafa herjað gegn þeim og brotið þau niður og þó íbúar sumar þeirra, t.d. Kristjaníu, hafi barist hetjulega á móti, virðist ekkert geta komið í veg fyrir að þessi samfélög – sem eru fordæmi að betra samfélagi á sama tíma og þau eru betra samfélög – falli á endanum fyrir hendi kerfisins.

Og við sjáum það sama gerast þegar ráðist er gegn „frumstæðum“ samfélögum og þau lögð í rúst í nafni framfara. Allt sem er „öðruvísi“, allt sem syndir gegn straumnum, fær að vera í friði þangað til það hentar ríkjandi kerfi og menningu ekki lengur. Um leið og eitthvað alternative stendur í vegi framfaranna, t.d. þegar sjálfbært og friðsamlegt samfélag stendur á hráefni sem siðmenningin þarfnast til að halda áfram að stækka og yfirgnæfa, er það fjarlægt. Fyrstu tilraunir eru oft friðsamlegar, pólítísk rétthugsandi framkvæmdar til þess að halda góðri ímynd, en þegar spyrnt er á móti fellur glansgríman og eðlislægt ofbeldið tekur á sig óhulda mynd.

Í kjölfar þessa er kominn tími til að útskýra fyrir fullt og allt skoðun og skilning okkar sem komum að Aftöku á hugmyndinni. Þannig verður ljóst (þó það hefði átt að vera þá miðað við nánast tveggja ára samfelld skrif á þessari síðu) að anarkismi er ekki ein hrein hugmynd og að baki henni stendur ekki ein samheldin hreyfing, heldur ótrúlega fjölbreytt flóra anarkista.

Aftaka segir því:
Það verður aldrei friður! Maðurinn er átakavera og á meðan hann býr á þessari jörð verða átök. Það verða alltaf einhverjir sem vilja ráða yfir öðru fólki, yfir öðrum lífverum sem þeir hinir sömu telja óæðri, yfir náttúrunni sem veitir okkur allt það sem við þurfum til að halda í okkur lífi. Og til þess að ná og viðhalda þessum yfirráðum beitir þetta fólk ofbeldi, eða beitir fyrir sér undirmönnum sem svo beita ofbeldi. Ríkjandi kerfi og menning – siðmenningin svokallaða – byggist á stigveldisskilgreindu og samþykktu ofbeldi.

Engin einn atburður, engin ein bylting kemur til með að vinna bug á þessu kerfi og menningu, og sama hversu langt andófið gegn henni kemst kemur aldrei að þeim tímapuntki að við getum sest niður, sátt við okkar verk og sagt að nóg sé komið, byltingunni sé náð. Það verða alltaf átök.

Þar sem siðmenningin er ósálfbær kemur hún til með að hrynja og við getum hjálpað til við að gera fallið lægra. En á meðan við búum við hana – og við munum aldrei verða óflekkuð af henni, sama hversu mikið við leggjum á okkur til þess – verðum við að skapa okkar eigið innan hennar, verja það með klóm og kjafti og stuðla að mestri mögulegri útbreiðslu. Óhjákvæmilega erum við með í átökunum og ættum aldrei að gefa eftir.

Ríkjandi ástand er ofbeldisfullt og á meðan það ríkir er aldrei ástæða til að bíða eftir byltingarandanum og fyrst þá samþykkja að ofbeldi sé réttætanlegt tæki valdleysingja. Það þýðir ekki að ofbeldi sé alltaf eina og rétta lausnin við öllu, heldur að friðsemd sé ekki alltaf eina og rétta lausnin við öllu.

Að lokum… (því þetta er orðið svo langt)
Undir lok skrifa sinna sér VV sig knúinn til að segja frá því að hann hafi „horft upp á sjálfskipaða fulltrúa anarkista berja unglingsstrák í miðjum mótmælum fyrir að tala við lögregluþjón, brenna örfáar eigur fátæks fólks í nafni „byltingar“ sem er ekkert annað en uppþot blindfullra pönkara sem hafa misst samastað sinn og horft á sjálfumglaða aktivista berja í útrétta hönd fólks sem vantar haldreipi en grípur alls staðar í tómt, einnig hjá anarkistum.“

Það er engin ástæða til að svara þessum einstaka atriðum of ítarlega. Það er fúllt að sjálfskipaðir fulltrúar anarkista berji einhvern fyrir að tala við lögregluþjón í mótmælum, frekar en að beina orkunni að því að koma löggunni úr mótmælunum. Það er þó ekki þar með sagt að við séum eitthvað fylgjandi því að talað sé við lögregluna. Einhverjir anarkistar vinna með löggunni og eiga reglulega vinalegt „chat“ við lögreglumenn, á meðan aðrir eru í ólöglegri andspyrnu við kerfið – á götunum, neðanjarðar eða hvort tveggja – og sumir eru einhvers staðar þarna á milli. Í tilviki tveggja síðari „hópanna“ gæti ekkert jákvætt komið út úr góðlátlegu hjali við lögreglumenn, nema það sé tilraun til að gefa lögreglunni ranga mynd af sér. Og það eru mýmörg dæmi um það að vinalega „chatið“ verði svo vinalegt að á endanum komi það öðru fólki í örlítið minna vinalega stöðu.

Þessi upptalning VV á voðaverkum anarkista þjónar litlum tilgangi. Hvað meinar hann með þessu? Gerðust þessir hlutir á Íslandi eða annars staðar? Það skiptir máli, því upptalninguna setur hann svo í samhengi við fullyrðingu sína um skort „íslenskra“ anarkista á raunveruleikatengingu? Og jafnvel þó svo væri, segja þessi einsdæmi eitthvað um hugmynda- og aðferðafræði róttækra, herskárra og uppreisnasinnaðra anarkista? Nei, ekki neitt!

Hafi einhverjir blindfullir pönkarar – sem hafa auðvitað alveg jafn mikinn rétt á því að reiðast þegar þeir missa samanstað sinn eins og reglusamir kennarar, leigubílstjórar eða læknar – eyðilagt eigur örfáar eigur fátæks fólks virðast þeir hinir sömu ekki haft mikla tilfinningu fyrir því sökum hverra þeir misstu samanstaðinn. Og aktívistarnir sem slegið hafa á útréttar hendur hafa örugglega margir misst af því að kynnast frábæru fólki í svipuðum hugleiðingum um þeir sjálfir; fólk sem gæti komið til með að gera líf þeirra og andóf líflegra, betra og áhrifaríkara. En við sjáum ómögulega hvernig það tengist umræðunni um hvort obeldi og skemmdarverk séu réttlætanlegar andófsaðferðir, eða hvort þær séu „rangar“ og þeir sem beiti þeim gefi „ranga“ mynd af skoðanasystkinum sínum.

Greinin enda svo á þeirri fullyrðingu að það skipti engu máli hvort „þjóðfundurinn sé anarkískur, hvort þjóðaratkvæðagreiðsla um Icesave sé blekking þjóðrembusinna, hvort heimavarnarliðið sé skipulagt eftir hugmyndum um concensus-ákvarðanatöku“ heldur „hvernig við bregðumst við þessum augljósu skrefum í átt til anarkísks samfélags“ og veltir því svo upp hvort það sé gert með „uppbyggilegri og jákvæðri gagnrýni“ eða „gegndarlausu niðurrifi og besserwisser-hætti.“

Þó við sjáum ekkert í áttina við að vera anarkískt við þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem meirihlutinn ræður, og þó InDefence hafi ekki einu sinni þurft að afhjúpa þjóðrembuna með „Við lítum ekki út eins talíbanar“ herferðinni sinni, og þó þjóðfundurinn muni að öllum líkindum ekki hafa nein áhrif á það hvernig ofbeldi og eyðilegging siðmenningarinnar viðhelst og heldur áfram að aukast dag frá degi… þá erum við sammála því að mestu skipti að bregðast við þessu – bregðast við öllu því sem gerist í samfélagi manna – og velta því fyrir okkur hvernig best sé að bregðast við. Það eru jú að miklu leyti það sem gerst hefur á þessari síðu síðustu tvö árin!

Þau sem ekki hafa játað bókstafstrúna á friðsama andspyrnu eru heppin, því þau hafa úr svo miklu að velja. Stundum hentar best að tala saman, beita uppbyggilegri gagnrýni, jafnvel rífast svolítið og rökræða, skiptast á skoðunum eins og Aftaka og VV gera þessa dagana. Í öðrum tilfellum virðist gegndarlaust niðurrif henta betur. Eða eldur og grjót, stundum málning eða skyr. Eflaust eru fjöldamótmæli oft til góða og stundum þarf bara að safna undirskriftum. Stundum hefur það virkað vel að brenna útsendingarkapla en í önnur skipti hefur þótt skemmtilegra að yfirtaka atburði og samkomur. Og ef við lítum til baka hefði kannski einhvern tímann verið hollt að hlusta á „besserwissanna“ sem VV er svo illa við. Hefði það nokkuð verið slæmt ef „besserwissarnir“ sem börðust gegn því að Hitler kæmist til valda í Þýskalandi hefðu fengið ögn meira vægi en raun var?

Að algjörum lokum…
…mælum við með því að fólk leiti sér uppi ljóðið At The Hanging Of The Last Of The Career Politicians, lesi það og taki svo þátt í verðlaunagetraun Aftöku: Ritstjóri hvaða vefsíðu er höfundur þess?

Gefum okkur að valið standi á milli tveggja mismunandi heima. Annars vegar heims þar sem fólk býr, gengur um götur, á í samskiptum og átökum, heims þar sem stundum skín sól, stundum rignir og stundum hvín vindur; og hins vegar heims þar sem flýtur á bylgjum, byggir á örflögum og víraleiðslum, þar sem fólk er prófæll, snertist ekki, hvorki af ást né andúð, heldur drepur tímann við að uppfæra statusinn, gefa skyndiuppfærslur af því litla sem eftir er af raunverulegi lífi.

Við myndum öll velja fyrri kostinn, er það ekki?

Þegar iðnbyltingin steig sín fyrstu skref spratt upp í Englandi herská andspyrnuhreyfing vefnaðarhandverksmanna sem undir nafni hins dularfulla King Ludd, börðust gegn því að iðnbyltingin fengi að ganga í gegn. Ólíkt andstæðingum iðnaðarframfara dagsins í dag voru áhyggjur þeirra ekki af áhrifum hennar á náttúrulega umhverfið heldur fyrst og fremst félagslegt umhverfi mannsins.

Í dag, tvöhundruð árum seinna, kristallast áhyggjur hermanna King Ludd í einu orði; orði sem umlykur allt mannfélagið og hefur verið skipt út fyrir samskipti: Facebook. Raunveruleikinn rúmast nú í nokkra kílóa ál- eða plastboxi sem fingurnir fróa og augun stara á tímunum saman. Tilfinningar eru á tölvutæku formi og sambönd okkar stafræn. Bráðum getum við hætt að borða, skráð okkur í Facebook hópinn Matur, tengt USB-snúru í rassgatið og nærst við skjáinn.

Á Facebook geta allir verið vinir en þau fáu sem vita ennþá að vinátta er líka líkamleg og getur, ef hún staðnar ekki eins og klístrað lyklaborð, dýpkað og orðið þess virði að lifa lífinu í þessum annars óspennandi og firrta heimi… þau fá ekki að vera með. Allt er opið en lokað á sama tíma. Þú færð að vera með í leiknum, færð að vita allt og ekkert um alla og enga, ef þú bara fylgir settum reglum. Gefðu upp nafn þitt, sýndu af þér myndir, skrásettu „líf“ þitt – og viti menn: Sesam opnast!

Þegar Sesam opnast, opnast þú og hafir þú ekkert að fela er ekkert við þetta að athuga. Áfram gakk! Eignastu vini: löggur, skæruliða og allt þar á milli. Skráðu þig í hópinn: það er auðvellt, eins og að láta heimabankann um að millifæra mánaðarlega andvirði sígarettupakka til Unicef – og þú ert stikkfrí. Mættu á atburði: þú þarft ekki einu sinni að fara út úr húsi, sparar tíma og getur verið á mörgum stöðum í einu. Hentu frá þér brauðmola á mínútu frest til að slóð þín sé örugglega sýnileg.

Heimurinn gránar, fjölbreytni hverfur og minningin um tilveru þornar upp. Á sama tíma og stríðið gegn lífi heldur hindranalaust áfram er efnt til fjöldavanlíðan í kvikmyndahúsunum. Tárin leka niður undir þrívíddargleraugun en þau sem gráta vita ekki að hinu megin við glerið er heimur sem hægt er að snerta. Alls staðar er tilvera í tilvistarkreppu en þú tekur upp tölvuna og uppfærir statusinn.

Göturnar eru tómar – það eru allir á Facebook!

Í dag, miðvikudaginn 20. janúar, hefjast réttarhöld yfir lögreglumönnunum tveimur sem drápu hinn 15 ára Alexandros Grigoropoulos í Exarcheia hverfinu í Aþenu. Réttarhöldin fara fram í smábænum Amfissa, langt frá Aþenu og öðrum stórborgum landsins. Amfissa er dæmigerður grískur smábær með dæmigerð smábæjarvandamál, en með því að rétta í þessu heita pólitíska máli – skotárás sem leiddi af sér ótrúlegan tíma óeirða sem enn sér ekki endann fyrir – reynir gríska ríkið nú að einangra málið, fela það og loka því með þöggun.

Anarkistar hafa hins vegar boðað komu sína til Amfissa og þegar lítill hópur anarkista mætti þangað um daginn til að spjalla við heimamenn voru þeir síðarnefndu í óðaönn við að laga bæinn að grískum óeirðum; byrgja fyrir gluggar verslanna og annað í þeim dúr. Anarkistunum var þrátt fyrir það vel tekið og dreifðu þeir texta til bæjarbúa, þar sem m.a. segir:

Það vorum við, meðal annarra, sem kveiktum fyrstu eldana án þess að hafa hugmynd um hversu mikið mikill efniviður í bálköst bræðinnar er í kringum okkur. Og þessi eldur gerði okkur glöð. Ekki vegna gleðinnar sem því fylgir að eyðileggja, heldur vegna þess að eldurinn sýndi að hjarta hins kúgaða samfélags er enn á lífi. Eldarnir sönnuðu að heilaþvotturinn, hlýðniskennslan og alræði kerfisins, er götótt.

Kerfið hefur holur sem munu – þegar tíminn líður, eftir því sem efnahagskreppan heldur áfram, á sama tíma og kapítalistarnir krefjast þess að fá meira, á meðan goðsagnirnar og fölsku vonirnar sem yfirvöld rækta hrapa – verða vonin fyrir félagslegt frelsi, fyrir gagnárásir okkar allra, fyrir nýja Desembermánuði – og handan þeirra. Von fyrir okkur, ótti fyrir ríkið. Ríki sem lamdi fólk, kastaði táragassprengjum, framdi hundruðir handtaka, en tókst ekki að halda stjórn á nokkrum sköpuðum hlut.

Boðað hefur verið til mótmæla kl. 09:00 á aðaltorgi borgarinnar. Það verður svo sannarlega spennandi að sjá hvað verður úr þeim. Yfirlýsinguna alla má lesa hér.

Og það er margt fleira að gerast í Grikklandi. Við vildum gjarnan gefa tíma okkar og orku í að fjalla ítarlega um stöðu mála þar en það er að einhverju leyti óþarfi, þar sem mjög góðri síðu er haldið upp af Occupied London kollektívinu, þar sem nánast daglega birtast nýjar fréttir, tilkynningar og greinar um ástandið í Grikklandi – það sem þau kalla: After the Greek Riots.

Hér er svo eitthvað smáræði:

Laugardaginn 9. janúar sprakk sprengja við þinghúsið í Aþenu. Tvisvar var varað við sprengingunni svo lögreglan gæti rýmt svæðið og enginn (í það minnsta) almennur borgari særðist. Nokkrum dögum seinna lýsti skæruliðahópurinn Conspiracy of Cells of Fire verknaðinum á hendur sér með langri yfirlýsingu undir titlinum Democracy Shall Not Win!

Textinn er langur og áhugaverður – og má lesa í heildi sinni hér – og endar með kröfum sem fylgt er eftir með hótunum um frekari og harðari aðgerðir hópsins. Hópurinn krefst þess að öllum föngum sem handteknir hafa verið fyrir grunaða þátttöku í aðgerðum hans verði sleppt og dómsmál yfir þeim lögð niður. Auk þess minnist hans fallina félaga og lýsir yfir samstöðu með föngum sem dúsa í hvítum einangrunarklefum lýðræðisins.

Fimmtudaginn 14. janúar var ráðist gegn skrifstofu staðgengils dómsmálaráðherra Grikklands, en í lok nóvember síðasta árs var einmitt kveikt í þeirri sömu byggingu. Í þetta skiptið var árásin ögn hógværari, en segja má að árásargrúppan hafi skemmt skrifstofuna af tiltölulega miklum móð.

Þremur dögum áður, þann 11. janúar hófst hungurverkfall fanga í Greneva fangelsinu, sökum ömurlegs aðbúnaðar í fangelsinu. Á svipuðum tíma var kveikt í nokkrum bönkum í Aþenu, auk bygginga sem tengjast gríska hernum, en íveikjur og sprengingar í bönkum hafa einmitt átt sér stað reglulega síðasta eina og hálfa árið.

Egypskir fiskverkamenn nálægt Þessalóniku hafa verið í verkfalli í nokkurn tíma og frá og með mánudeginum síðasta hafa grískir bændur mótmælt ríkisstjórninni, m.a. með því að loka hraðbrautum. 15. janúar sprakk svo sprengja í fjölmiðlamálaráðuneytinu gríska. Skilaboðin voru einföld: Baráttan heldur áfram.

Við höldum áfram að fylgjast með því sem er að gerast í Grikklandi en mælum sterklega með After the Greek Riots síðunni. Nýtt eintak af Occupied London er einnig á leiðinni og má búast við því að það snúi að mjög miklu leyti að Grikklandi.

Þar að auki mælum við með því að fólk taki sér grískt andóf til fyrirmyndar.

Hér að neðan er yfirlýsing hluta svartblokkarinnar í mótmælagöngu í Kaupmannahöfn þann 12. desember sl. Yfirlýsingunni var dreift fyrir gönguna sem hélt svo í átt að Bella Centre, þar sem COP15, loftslagsráðstefna Sameinuðu Þjóðanna átti sér stað. Stuttu eftir að gangan hófst voru rúður í dönsku verðbréfahöllinni og utanríkisráðuneytinu brotnar. Og þegar lögreglan hugðist handtaka hina svartklæddu, sem brugðust vitanlega við með herskáum hætti, reyndu meðlimir Climate Justice Action, einskonar regnhlífarhóps andófsins gegn COP15, að koma í veg fyrir að svartblokkin kæmist lengra í göngunni. Nú, þegar COP15 er löngu lokið, er umræðan um innri löggæslu og friðsemdarkröfur Climate Justice Action, rétt að byrja.

Ásamt þúsundum manna sem öllum langar til að bjarga heiminum, komum við saman til að marsera að Bella Centre ráðstefnuhöllinni, en það er eitthvað að. Slagorðin hljóma aðeins of kunnuglega. „Hefðbundin viska og ný tækni þurfa að haldast í hendur.“ Er þetta ekki einmitt það sem við erum búin að vera að lesa á auglýsingum út um alla borg?

Hver og einn leikur sitt hlutverk í ráðstefnunni, alveg eins og í kvikmynd. Og það eru meira að segja mismunandi útgáfur af sama sviðinu, að mestu skipt upp eftir fjármagni. Byggingin sem hýsir Klimaforum [óháða ráðstefnu um loftslagsbreytingar] minnir á geimstöð í bland við nútímalistasafn. Innan um veggjakrotið, eiturlyfin og reggítónlistina í Kristjaníu er draumurinn ódýrari en skemmtilegri. Inni í hinu gjörsamlega gelda Belle Centre, vinna áhugahóparnir [NGO - Non-Governmental Organization] ásamt fulltrúum ráðstefnunnar að samkomulagi sem á að bjarga okkur öllum. Í hljóðkerfinu hér úti segja sömu andlitin okkur að beita „pólitískum þrýstingi“ til að hafa áhrif á samningaviðræðunar.

Það virðist vera sameiginleg rökfræði meðal sendifulltrúa ríkisstjórna, áhugahópanna sem stjórna mótmælagöngunni, og jafnvel róttæku náttúruverndar aktívistanna: við erum öll að bjarga mannkyninu saman. Hver myndi ekki vilja berjast fyrir þann málstað? Og jafnvel ef þú vildir það ekki, ertu viss um að þú hafir um eitthvað að velja? Enginn virðist hafa tíma til að taka sér hlé og hugleiða hverju við eigum að bjarga, hvað mannkynið þýðir. Hvað felur það í sér að hafa trú á tilvist einnar pólitískrar hreyfingar sem bindur okkur öll saman? Pólitík verður úrelt í þessum sameinaða og friðstillta heimi sem fólk ímyndar sér hér í Kaupmannahöfn. Hvað ef ákallið sem umvefur borgina og jafnvel mótmælin eru ekkert annað en gríðarstór friðargæsluaðgerð?

Á stríðstímum, er ákall um uppgjöf og undirgefni á bakvið hvert ákall um sameiningu. Allir eru sammála því að kapítalisminn er í krísu, að eldri form stjórnunar muni ekki nægja. Þessi leiðtogafundur gæti vel verið augljósasta merkið um form stjórnunarinnar sem koma skal, þar sem allir eru skyldugir til að leggja eitthvað til málanna. Því skrefi mætti lýsa sem félagslegri verkfræði. Útópískri tilraun til að framleiða fullkomlega stýrt líf, algjörlega útreiknanlega tilveru, með því að láta okkur gleyma því að sumri baráttu verður ekki breytt í valdaspil, að stundum snýst vinátta um eitthvað annað og meira en hagfræði. Þessari lifandi ofgnótt verður ekki lýst, heldur verður hún einungis upplifuð. Það er þó hægt að lýsa því hvernig þessi aðgerð gengur fyrir sig: líf okkar eru fyrst brotin niður í nokkra mælanlega hluta og svo endurseld okkur sem the real thing. „Von í flösku“ – Hope in a bottle!

Eldmóðurinn sem snúið hefur öllum pólitískum hópum í átt að vistfræðinni, kennir okkur sitthvað um hið sanna eðli þessara nýju, grænu, hnattrænu trúarbragað. Frá hjarta Bella Centre til mest áköfustu aktívistanna, handan alls skoðanaágreinings, heyrist ákallið um að fólk láti undan sjálfu sér. Fórni öllu því sem gerir lífið þess virði að lifa, í nafni sjálfs lífsins. Geri hlé á núlíðandi stund til að bjarga framtíðinni. Stjórni þrám okkar, og mest af öllu, trufli ekki hið viðkvæma jafnvægi. Vistfræðin gengur út frá sömu hugmynd um tilvist og einkennir lögregluna: hættan er alls staðar, og helst af öllu, í okkur sjálfum.

Þegar árangur ráðstefnunnar veltur á þátttöku mannfjöldans í miðborgum hverrar borgar,

HVERT FINNST YKKUR AÐ VIÐ ÆTTUM AÐ FARA?

Og ef lögreglan, í öllu sínum formum, er hinn nýji kjarni hnattrænna stjórnmála,

HVAÐ FINNST YKKUR AÐ VIÐ ÆTTUM AÐ GERA?